Ależ ta Turcja na EURO 2008 to była piękna drużyna. Praktycznie każdy mecz rozstrzygany w samej końcówce, praktycznie każdy mecz okupiony kartkami i kontuzjami, a i tak walczyli jak lwy. Da się? Da się. Tylko trzeba mieć gigantyczne jaja i jeszcze większe chęci.

Piękne słowa Fatiha Terima, w których w zasadzie zawarła się cała siła reprezentacji Turcji: "Kontuzje i kartki wyeliminowały mi pół drużyny, ale w ich miejsce wstawię prawdziwe lwy, które godnie ich zastąpią".

Faza grupowa:
Szwajcaria - Turcja 1:2 (Gole dla Turków: 57' Semih, Arda 92');
Turcja - Czechy 3:2 (gole dla Turków: Arda 75', Nihat 87', 89' + mecz kończyli bez bramkarza);

I ten mecz z Chorwatami, gdy Chorwaci strzelili 119 minucie i wydawało się, że mają awans, a i tak Turcy trafili w doliczonym czasie dogrywki i cieszyli się tak, jakby już wygrali ten ćwierćfinał. Po takim zastrzyku psychologicznym musieli, po prostu musieli wygrać te rzuty karne. Padli dopiero w półfinale z Niemcami, gdzie też przegrywali 2-1, a udało im się znów wyrównać w końcówce meczu, gdy w 86 minucie na 2:2 strzelił Semih. Niestety, Niemcy byli lepsi, bo to oni trafili na 3:2 w 90 minucie.

To była piękna Turcja. To była piękna walka, a każdy mecz Turcy płacili albo kontuzją, albo kartkami. Dość powiedzieć, że przecież w meczu z Niemcami nie mógł zagrać ani Nihat, ani Arda Turan. Do tego część piłkarzy z konieczności grała na całkowicie innych pozycjach, niż w meczu z Chorwatami. Skład i ustawienie było eksperymentalne, a przecież w potyczce z Niemcami w ogóle tego nie było widać. Tym bardziej, że gol na 3:2 poszedł w sytuacji, gdy kontuzjowany leżał jeden z Turków.

Można? Można. Trzeba tylko chcieć i dać z siebie wszystko. Turcy poszli na całość i dlatego zostali zapamiętani jak bohaterowie. Po gongu w końcówce meczu nie patrzyli jeden na drugiego, nie mieli opuszczonych głów, na ich twarzy nie było smutku, tylko wola walki. I dlatego potrafili Chorwatom, Czechom czy Szwajcarom strzelić tyle goli w końcówkach. Fantastyczny turniej.