Po meczu część komentarzy była taka, że Braithwaite oprócz bramki praktycznie nic nie pokazał. Błąd.

Martin nie jest finezyjnym piłkarzem, magikiem, który będzie czarował nad piłką, ale solidnym rzemieślnikiem, świadomym swoich zalet i bazującym na prostocie zagrań. Przede wszystkim jest graczem, który odpowiednio wykorzystuje swoją szybkość i umiejętność gry bez piłki. Cały czas obserwuje linię spalonego i odkleja się od kryjącego go obrońcy. Rozciąga grę; nie jest kolejnym zawodnikiem, który z lewego skrzydła za wszelką cenę stara się zejść do środka. Szuka przestrzeni i je znajduje. Stale biega, wychodząc na wolne pole - tym samym zwiększając repertuar możliwych do zagrania piłek przez środek pomocy. Wczoraj całkiem zręcznie współpracował bez piłki z Albą. Gdy ten podchodził wyżej, Duńczyk lekko się cofał i otwierał mu lewy korytarz. Czasami w prostocie tkwi siła. Ile razy się zdarzało, że Barcelona za bardzo kombinowała, kiedy wystarczyło soczyście przychrzanić gałę? Jeśli Braithwaite będzie pilnym uczniem, na pewno klub nie straci na jego transferze.