W La Lidze albo Barcelona błyszczy i podciera sobie prześcieradłem tyłek ( i wtedy ligę wygrywa) albo podczas zataczania się do tytułu na modłę pijanego mistrza osiadają ją sędziowskie pluskwy i w efekcie bezskutecznego, bo zbyt ospałego i pokracznego się od nich opędzania ląduje w przybocznym rowie, zapluta, zadyszana i z medalem na szyi tylko w wymiarze frymuśnych fantazji. Po pandemicznej pauzie żółte kartofle ze spojówkami oczu wciśniętymi w mariańskie odmęty szczeliny dupy odpaliły protokół "Madrid Campeones", a Barca nie miała ni pół argumentu siły, by z podłogi się do kupy pozbierać i wcisnąć na klawiaturze przycisk Alt+F4. Od dziesięciu z górką lat najczęściej tej siły jej nie brakuje, roztrzaskuje zielony stolik z wyjątkową, poniewierającą wokół niego macherów swadą, ale gdy tej siły brakuje - te żmijowate szarlatany z szaleńczą satysfakcją i bezwzględnością na stole ją rozkładają, słabujące achillesy do końca zrywają, a ręce krępują aż do wszystkich ścięgien w boleści cierpieniach pęknięcia. Barca od dawna w Hiszpanii gra w swojej osobnej lidze i tylko zgniłe kartofle przybrane w sędziowskie kubraczki utrzymują białą część Madrytu w iluzji reprezentowania przezeń podmiotu jakiejkolwiek sportowej rywalizacji. Na pohybel wam, parciane szmaciaki! Wygwizdywam was! I jestem więcej niż pewien, że i tak w niedługiej przyszłości nie powstrzymacie marszu Katalonii ku deklasacji Madrytu w liczbie zdobytych tytułów mistrzowskich Hiszpanii.