Jedność, która jest najistotniejszą dziś cechą Walczącej Warszawy, jest naszą największą siłą i rękojmią naszego zwycięstwa. Ona podwaja i potraja efekty naszych wysiłków. (…)



Jest w dzisiejszej atmosferze jeszcze jeden czynnik, który wysunąć trzeba na czoło naszych rozważań.

Wyznawcy teorii walki klas od szeregu lat starali się przekonać społeczeństwo o naturalnej rzekomo wrogości poszczególnych warstw społecznych względem siebie, o stanie wiecznej, nieuniknionej między nami walki. Jak spekulatywna i oderwana od życia jest ta teoria – widzimy dzisiaj. Na szańcach Warszawy walczą ramię przy ramieniu chłop, rzemieślnik, inteligent, we wszystkich służbach pomocniczych widzimy przedstawicieli i przedstawicielki wszystkich stanów. Poza Walczącą Warszawą rzesze chłopskie szykują odsiecz nie tylko zbrojną ale i aprowizacyjną, by przy pierwszej okazji dostarczyć ją do miasta. Chłopi nie myślą na pewno w tej chwili o przepaści między wsią a miastem, jaką wrogowie Narodu usiłowali kopać, a myślą o daniu pomocy walczącym, podobnie jak oni rodakom.

To jest właśnie owa jedność, okres, w którym organizm Narodu osiąga pełną harmonię, w którym każdy czuje się twórczą cząstką, komórką jednej wielkiej całości. Nikt nie myśli o zadrażnieniach i różnicach. Każdy chce się przyczynić do wspólnego dzieła. To właśnie stan, który maluje najlepiej lapidarne powiedzenie Fredry:

„A więc zgoda, a Bóg wtedy rękę poda”.



SZANIEC NR. 20 (126) WARSZAWA 24 SIERPNIA 1944 R.
Udostępnione przez Związek żołnierzy NSZ.