Wiecie czym najbardziej rozczarował mnie Quique Setien? Obiecywał ambitną, dobrą, agresywną i finezyjną grę. Szybką grę. Kombinacyjną. Wiązało się to w jawny sposób z "odmłodzeniem" składu. Mówił, że będzie stawiał na wychowanków...

8 miesięcy później - najważniejszy i prawdopodobnie najtrudniejszy mecz sezonu, po kiepskiej końcówce w lidze, której jedynym praktycznie pozytywem była forma naszych młodych wychowanków - czytam pierwszy skład wybrany na spotkanie z Bayernem i ręce mi opadają. Jest to samo co było wcześniej. 4-4-2, bo się boimy utraty posiadania piłki. Rakitić 32 lata, Busi 32 lata, Vidal 33 lata, Messi 32 lata, Suarez 33 lata... Kto kur*a, ja się pytam, będzie robił tutaj niby ten pressing? Przecież Suarez w wyjściu do piłki wygląda jak kaleka, pojedynkujący się z zawodowym sprinterem z Jamajki, a Busquets w zasadzie potyka się już o własne nogi... Na prawdę nie można było postawić na pomoc De Jong + Puiq + S. Roberto? Nie mógł zagrać od początku Ansu Fati, który jest po prostu LEPSZY od Griezmanna? Myślałem, że Quique Setien będzie inny, że będzie miał jaja, jak Guardiola, czy Luis Enrique. No ale jak widać myliłem się - wybrał to samo bezpłciowe ustawienie z piłkarzami, których wspólna gra opisywana jest już w podręcznikach dla młodocianych piłkarzy. A szkoda, bo gdyby Barca z Puigiem i Fatim od pierwszej minuty zagrała w finale Champions League, mógłby zapisać się w historii podobną złotą czcionką jak dwaj wymienieni wcześniej gentlemani. Naszą drużynę było stać na to, trzeba było tylko zaufać i swoją postawą sprawić, by nabrali pewności siebie...