Naszło mnie na wspomnienia.
Rok 2013 do Barcelony przychodzi Neymar.
Ten chłopak jest tu nowy, jeszcze nie zna hierarchii i stylu gry.
W wariacki i niemożliwy do akceptowania przez naszych piłkarskich mistrzów goni do przodu!
A szybki jest jak wiatr, gdy jest pod polem karnym rywala, nasi ledwo przekraczają połowę boiska.
Tak było przez kilka meczy, potem Neymar się nauczył Barcelońskich porządków.
Pobiegł z piłką kilka metrów do przodu, a potem biegał w poprzek boiska by poczekać na resztę towarzystwa.
Nie wierzycie? - obejrzyjcie jakiś mecz z tego czasu.
Barcelońska wolna gra to już wieloletnia tradycja.