Dziś pierwszy raz od czasu potwierdzenia pierwszego przypadku w Polsce wyszedłem z domu. Inny świat, ludzie mutanci, miasto nie do poznania. Szok i niedowierzanie. Poszliśmy w stronę zagłady, te przestraszone oczy, jakieś maski, widok rodzin żegnających się w progu domu idąc do sklepu, ta niepewność czy się wróci. Konfidenci na każdym rogu. Niezły slalom trzeba robić po mieście, żeby wrócić żywym do domu. Straszne czasy. A nie widziałbym tego wszystkiego gdyby nie wyprawa do żabki po drugiej stronie ulicy bo skończyły się browary. Życie pisze najlepsze scenariusze.