Jak byłem gorliwie wierzący zapoznałem się dość dobrze z teologią, jak i poznałem stanowisko KK.
Jest jedna podstawowa rzecz. Nikt nie może być zmuszany do heroizmu. Urodzenie kogoś, kto zaraz umrze, bądź już jest martwy, to heroizm najwyższej postaci, ocierający się o głupotę. Decyzja w TAKICH przypadkach powinna być jasna. Kobieta powinna mieć wybór.

Inna kwestia jest wtedy, kiedy jest spore prawdopodobieństwo, że dziecko się urodzi zdrowe, bądź co najwyżej chore, ale bez zagrożeń jego życia (jego i jej, jako matki). Pomijamy, że ciąża zawsze jest zagrożeniem dla życia matki.
Tutaj dochodzi aspekt życia tego dziecka, które jest równie ważne. Jeśli broni się komuś coś prawnie, to Państwo ma pieprzony obowiązek pomóc ADEKWATNIE tej kobiecie a nie "nie możesz i uj".
Kościół tutaj ma klarowne stanowisko. Choroba dziecka (nie mówimy o bezmózgowiach, itp.) nie może być powodem do aborcji.

Piszę to jako osoba dziś nie związana praktycznie w żadnym stopniu z KK.
Uważam jednak, że ważnym jest to by przedstawić podejście KK, bo niektórzy tutaj zarzucają im średniowiecze.

Tutaj problemem jest PiS, który walczy z aborcją w taki sposób, że aż szkoda gadać. Konfederaci chociaż zauważyli problem i że owszem - są za tym by zaostrzyć prawo aborcyjne, to w pierwszej kolejności trzeba zorganizować pomoc kobietom. PiS tradycyjnie robi to od tyłka strony. Zakazać, a potem się zobaczy.
Żenada.