Zbigniew Leopold Kuciewicz ps."Szwagier" urodził się w Warszawie w 15.11.1926 roku. Jako nastolatek związał się z w czasie II wojny światowej z konspiracją, a w 1941 roku został zaprzysiężony do Związku Jaszczurczego. W 1942 roku organizuje konspiracyjny, piłkarski Klub Sportowy „7”, którym kieruje do 1944 roku. Od IX 1942 w Narodowych Siłach Zbrojnych. W październiku 1943 ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty NSZ i otrzymał przydział do plutonu pionierów. W powstaniu warszawskim walczył w Zgrupowaniu „Chrobry II”, złożonym w większości z żołnierzy NSZ. Po powstaniu nadal w konspiracji na terenie Łowicza, w latach 1946-47 działa w zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość. Po wojnie ukończył Akademię Wychowania Fizycznego i był działaczem społecznym oraz wybitnym trenerem sportowym. Dwukrotnie otrzymał tytuł „Trener Roku”. Poza działalnością trenerską w dyscyplinach pięciobojowych, był przewodniczącym kapituły odznaczeń Polskiego Komitetu Olimpijskiego i działał w Komisji Socjalno-Bytowej PKOL. Aktywnie działał w organizacjach niosących pomoc dzieciom niepełnosprawnym. Pełnił funkcję zastępcy prezesa Polskiego Związku Pięcioboju Nowoczesnego. W latach 1951-1980 prowadził pracę trenerską z reprezentacjami Polski w pięcioboju na kolejne igrzyska olimpijskie. W ramach działalności w środowiskach kombatanckich brał udział w opracowywaniu Karty Kombatanta. W latach 1980-1988 uczestniczył w Społecznym Komitecie Budowy Pomnika Powstania Warszawskiego (I i II komitet). Od 1988 roku w Stronnictwie Narodowym, a następnie aktywnie działa i animuje środowisko byłych żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych. Był jednym z inicjatorów budowy pomnika-grobowca żołnierzy NSZ na warszawskich Powązkach. W ostatnich dwóch dekadach pozostawał najważniejszym kustoszem pamięci NSZ w środowisku kombatanckim tej organizacji. Wieloletni Wiceprezes Zarządu Głównego Związku Żołnierzy NSZ, a w ostatnich latach Prezes ZG ZŻ NSZ. Był szczególnie zaangażowany w utrzymywanie kontaktów między żyjącymi i rozsianymi po świecie kombatantami NSZ. Współpracował aktywnie z historykami zajmującymi się powstaniem warszawskim i historią NSZ, uzupełniając ich badania informacjami zbieranymi od kombatantów NSZ. W ZŻ NSZ był odpowiedzialny za kontakt z organizacjami kombatanckimi, UdSKiOR, ROPWiM oraz Kancelarią Prezydenta RP. Dzięki jego zabiegom i pracy, ZŻ NSZ aktywnie współpracuje z Archiwum Akt Nowych W Warszawie, gdzie przekazywane są dokumenty NSZ. Doskonale koordynował i nadzorował pracę wolontariuszy z młodego pokolenia, a jednocześnie dawał doskonałą lekcję patriotyzmu i zaangażowania w pracę społeczną. Wielki przyjaciel młodego pokolenia związanego z dziedzictwem NSZ. Chętnie przekazywał młodym ludziom swoją wiedzę i doświadczenia w ramach spotkań i prelekcji. Był jednym z największych orędowników sztafety pokoleń Narodowych Sił Zbrojnych.

W obliczu odchodzenia swojego pokolenia, imponował aktywnością i bezinteresowną pracą społeczną w ZŻNSZ, organizacjach charytatywnych i sportowych. Wielokrotnie odznaczany za sukcesy w pracy trenerskiej i w pracy w PKOL. Zmarł 8.10.2015 roku. Spoczął w powstańczej Kwaterze NSZ na Wojskowym Cmentarzu Powązkowskim.

Ordery i Odznaczenia: Krzyż Kawalerski OOP; Krzyż Walecznych (1944), Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Powstańczy, Krzyż Partyzancki, Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego, Srebrny Krzyż Zasługi; Krzyż Oficerski OOP (za działalność sportową), Złota Odznaka Za Zasługi Dla Warszawy, Zasłużony Trener, Medal PKOL, Medal Edukacji Narodowej, wiele nagród, dyplomów i odznaczeń Ministerstwa Sportu.
Nsz.