Dziwny to był mecz. Nowe, nietestowane wcześniej ustawienie sprawiło, że gra wyglądała zupełnie inaczej niż w poprzednich spotkaniach. Brakowało organizacji akcji, w ofensywie dominował radosny futbol. Teoretycznie powinno to być problemem, ale momentami wydawało się, że właśnie odrobina swobody pozwoliła zawodnikom Barcelony na czele z Messim na rozwinięcie skrzydeł. Różnica w umiejętnościach indywidualnych wystarczyła dziś na wypracowanie przewagi, ale nie musi się to powtórzyć w kolejnych spotkaniach, szczególnie przeciwko silniejszym rywalom.
O ile z reguły na boisku można z łatwością zidentyfikować najsłabsze ogniwo, to dziś nie było to oczywiste, przynajmniej do momentu wejścia Umtitiego i Busquetsa. Każdy, kto wyszedł w podstawowej jedenastce zaprezentował się co najmniej przyzwoicie, każdy wniósł do gry coś pozytywnego.
Zadanie Katalończykom ułatwiła słaba dyspozycja Realu Valladolid, rywale grali w bardzo niepoukładany sposób. Być może był to wynik zaskakującej zmiany ustawienia Barcelony, może to być też głębszy problem tego zespołu, ale z perspektywy kibica Blaugrany nie jest to istotne. Cieszy przekonujące zwycięstwo na wyjeździe i oznaki radości na twarzy kapitana.