Na chwilę obecną jest to ostatni wpis z cyklu. Informuję przede wszystkim osoby zainteresowane.
Cykl miłośnika książek (103)
Sylwia Winnik – Dziewczęta z Auschwitz
http://cdn-lubimyczytac.pl/upload/books/4915000/4915127/790722-352x500.jpg

Przejmujące wspomnienia dwunastu kobiet, które przeżyły piekło niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau. Książka jest efektem rozmów autorki z z każdą z bohaterek.
Leokadia Rowińska do obozu trafiła w trzecim miesiącu ciąży. Wspomina, jak okrutnie traktowane były kobiety spodziewające się dziecka. Ireneusz, bo takie imię otrzymał, stał się najmłodszą ofiarą Marszu Śmierci. Mama pochowała go w pudełku po makaronie.
Zofia Wareluk urodziła się w Auschwitz. Swoją smutną historię opowiada na podstawie wspomnień matki. Poród Zosi odebrała Stanisława Leszczyńska.
Urszula Koperska do obozu trafiła jako ośmioletnie dziecko. Opowiada o głodzie, tęsknocie oraz strachu. Jej wspomnienia to historia każdego dziecka w obozie.
Wiesława Gołąbek w obozie przebywała blisko trzy lata. W tym samym baraku co ona była Seweryna Szmaglewska, która wspomina szesnastoletnią Wiesię w swojej książce „Dymy nad Birkenau”.
Walentyna Nikodem była w Auschwitz świadkiem wielu bestialskich poczynań esesmanek. To ona pod koniec wojny spotkała jedną z najokrutniejszych morderczyń i doprowadziła do jej egzekucji.
To tylko niektóre z opisanych historii. Ocalmy te wstrząsające świadectwa dla kolejnych pokoleń.

„Dziewczyny z Auschwitz” to historie dwunastu byłych więźniarek obozu koncentracyjnego Auschwitz Birkenau. Pani Sylwia Winnik wykonała fantastyczną pracę. Pisanie o takich tematach nigdy nie jest łatwe. Heroizmem wykazały się bohaterki tej książki, które zdecydowały się opowiedzieć swoje historie. To niezwykle ważne świadectwo dla przyszłych pokoleń, o którym nie powinniśmy zapomnieć.

Na początku swojego zainteresowania tematem Holokaustu miałem do siebie pretensje, że nie potrafię sobie tego wyobrazić, zrozumieć. Z każdą kolejną książką uświadamiałem sobie, że to normalne. Teraz mam pewność. Żadna z osób, która nie doświadczyła tego piekła, nigdy tego nie zrozumie, nigdy sobie tego nie wyobrazi. Kto myśli, że potrafi, według mnie kłamie. „O czym marzyłyśmy w Auschwitz? O tym, aby coś zjeść i umrzeć”. Czy coś takiego można sobie wyobrazić?

Takich książek nigdy dość. Są to prawdziwe wspomnienia, mają wartość historyczną. Traktuję takie pozycje jako głos nie tylko ocalonych, ale milionów osób, które nie miały szansy podzielić się swoimi przeżyciami. Mamy historie kobiet, które poznajemy z imienia i nazwiska, ale możemy odnieść je do całości.

Chciałbym szczerze i prawdziwie uwierzyć w Boga. Czuję ogromny podziw dla kobiet, które w takich warunkach nie straciły wiary, może nawet ją umocniły. Nie rozumiem tego, ale nie mam prawa zrozumieć. I nie mam prawa oceniać. Autorka przywołuje słowa Viktora Frankla. „Nienormalna reakcja na nienormalną sytuację jest normą”. Zgadzam się z tym. Piekło Auschwitz i innych podobnych mu miejsc nie miało nic wspólnego z normalnością. Do osób, które dopiero zaczynają poznawać historię Holokaustu. Nie zaczynajcie od książek fikcyjnych z tematem obozu w tle. Zacznijcie od wspomnień byłych więźniów.

Link do poprzedniego wpisu:
https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-9477815#comment-9477815

Moja ocena: 10/10. Zaznaczam, że przy tego typu książkach ocena nie ma żadnego znaczenia.

Oznaczeni: @shinthps, @Kajtek77, @SuperPatsonFCB, @WoJjTas, @JimMorrisonFCB, @VamosB, @gregory9609, @AV0CAD0, @Alcazar, @maroon.