Ciężko być centrystą. Kiedyś się śmiałem z tego symetryzmu, braku wiodącej idei, teraz mi żal. Nie zgadzam się i nie popieram niektórych skrajnych ideologii, czy to lewicowych czy prawicowych, religijnych również nie, jednak najbardziej mi żal centrystów. Posiadanie umiarkowanych poglądów mimo, że w Polsce, nie tylko przez ostatnie lata jest modne, co widać nie tylko na La Rambli (po ilości wpisów, poklasku, który zbierają), ale po PiSie czy PO, które są bezideowe i zorientowane wyłącznie na zdobycie lub utrzymanie władzy, na świecie jest passe. Dzisiaj widzę, że prawdziwy, obiektywny negator silnych, znajdujących swoich zwolenników od lat, ideologii musi być ostrożny w wyrażaniu swoich opinii. Czyżby wstydził się swoich poglądów? Najwidoczniej tak, skoro boi się przyznać, że nie zagłębił się w żaden nurt polityczny na tyle, aby go choć po części zrozumieć. O obawach przed byciem nazwanym komunistą lub, z drugiej strony, faszystą za wyrażenie krytycznej opinii w którąś ze stron nawet nie wspomnę. Zamiast tego wyszukuje sobie skrajne przykłady, odległe geograficznie oraz czasowo, jak nazistowskie Niemcy, czy Związek Radziecki i obwieszcza wszem wobec, że „wszystkie skrajności są tak samo złe” albo, że „prawda zawsze jest pośrodku”. Jeszcze lepiej jest z krytyką religii, wtedy zapalony symetrysta świat przemierzy wzdłuż i wszerz jak Ash Ketchum z Alabastii i w myśl zasady „fanatyzm to zło wcielone” rzuci coś o dżihadystach i inkwizycji albo jeszcze lepiej krucjatach.