Kilka lat wstecz jednym z problemów, które zdaniem wielu zwiastowały rychłe nadejście czarnych chmur nad pogodne, katalońskie niebo była odmieniana przez wszystkie przypadki messidependencia. Miała ona być niebezpieczna dla wyników sportowych uzależniając je w zbyt dużym stopniu od indywidualnej dyspozycji jednego zawodnika, a rok po roku można było usłyszeć, że zaszła już za daleko. Pomimo częstego poruszania tej kwestii w kibicowskich pogawędkach chyba nawet najwięksi pesymiści nie spodziewali się, że ta skaza na zbalansowanym modelu zarządzania klubem rozrośnie się aż do tego stopnia, że opuści zieloną murawę i obejmie równie zielone banknoty, a ludzie przychylni klubowi będą bez cienia refleksji przerzucali się horrendalnymi wartościami dochodów generowanych przez jedną osobę twierdząc, że to Messi zapewnia klubowi jedną trzecią dochodów albo, że on sam przez ostatnie kilka lat przyniósł do klubowej kasy półtora miliarda euro. Drogi zarządzie, drodzy kandydaci na prezydenta, drodzy katalońscy dziennikarze, w końcu drodzy kibice, to, że trzecia część funduszy tak ogromnej instytucji jak FC Barcelona jest wyłącznym dziełem jednej osoby jest o wiele gorsze, niż strata pieniędzy na zbyt wysokim kontrakcie, naprawdę nie ma się z czego cieszyć.