Nigdy, przenigdy nie będę w jakimkolwiek meczu za Realem Madryt (chyba że ich przeciwnikiem byłby zespół FC Reptilianie). Warto jednak pochylić się nad tym, że 4 ostatnie tryumfy Królewskich w Lidze Mistrzów następowały po wygraniu w finale z drużynami, które eliminowały Barcelonę - dwa razy Atletico i po razie Juventus oraz Liverpool. Nasi piłkarze ponoszą główną winę za to, że chłopaki-madryciaki zwyciężali. Wiadomo - sędziom oczy bielmem, czyli endospermą (termin medyczny, moderacjo!) zachodziły, jednak na pierwszym miejscu trzeba spojrzeć na samego siebie i odnaleźć tam choć skrawki odpowiedzialności za przeszłość. To, co wyklaskał Zidane, jest jego. Może i brzydko klaskał, i nie do rytmu, pazury miał wykoślawione, ale walił i bębnił niemiłosiernie i koniec końców się mu udało. Najgorsze w tym jest to, iż Barcelona nie wyciągała wniosków, bo zamiast szukać konstruktywnych rozwiązań, zawodnicy ćwierkali na ćwierkaczu, w mediach się nie gryźli w język i chlapali na lewo i prawo o endospermie. Łatwo jest znaleźć najlżejszą i najbardziej wygodną receptę. Tylko ona nic nie zmienia. I nie zmieniła. Teraz odpadli z PSG. Oby się ta formuła po raz kolejny nie powtórzyła. Oby za pontyfikatu Zizou fajne chłopaki-madryciaki nie zostały ponownie wyniesione na ołtarze.