Jestem już zmęczona kibicowaniem Barcelonie w tym sezonie. Niby sezon przejściowy, ale apetyt rósł w miarę jedzenia. Mieliśmy wszystko na wyciągnięcie ręki. We własnych nogach i głowach. I jak zawsze zesrali się metr przed kiblem. Można przegrać, bo jest się słabszym. Można przegrać po pięknej walce. Ja to naprawdę rozumiem. Ale nigdy nie zrozumiem frajerskich porażek, zwiedzania głowy w dół i pajacowania przed polem karnym. Nie rozumiem.