Przy straconej bramce wyciągnął się jak mógł, ale zabrakło kilku centymetrów do skutecznej interwencji. Strzał Rahmaniego był jednak zbyt precyzyjny nawet dla wracającego do świetnej formy Niemca. W pozostałych sytuacjach bramkarz zachowywał się wzorowo i wprowadzał pewność siebie w poczynania drużyny.

Ponownie bardzo pewny z tyłu z małymi akcentami ofensywnymi. Potrafił wygrywać większość pojedynków na swojej stronie, a w rozegraniu nie ustępował bardziej kreatywnym kolegom z bloku obronnego. Jemu też zdarzały się drobne pomyłki, ale rywale nie potrafili ich wykorzystać.

Urugwajczyk odświeżył niedawno kolor włosów i wydaje się, że wraz z tym wróciła dawna forma. Ponownie niemal nie do przejścia, notujący wiele interwencji. Nie uniknął też błędów, jak chociażby zbyt krótkie wybicia, które zbierali rywale i groźnie dośrodkowywali w pole karne.

Niesamowity tydzień zalicza młody wychowanek. Dwie nagrody dla zawodnika meczu pod rząd muszą budzić w sercach kibiców nadzieję na lepszą przyszłość. Malkontenci zwrócą uwagę na kilka drobnych błędów w kryciu Osimhena i ich starciu w polu karnym, które trzeba rozbierać na czynniki pierwsze w super slow motion, żeby dostrzec czy w ogóle można mówić o przewinieniu. Imponowały w szczególności celne przerzuty i długa piłka do Fermina.

Bramka podnosi mu ocenę, która i tak byłaby dobra, tak jak mecz, który rozegrał. Jego instynkt podpowiedział kiedy trzeba było się podłączyć do akcji i z zimną krwią dobił strzał Raphinhi. Gol dla rywali padł po podaniu z jego strefy, ale ciężko jest go za nią obwiniać.

Z nim w składzie Barcelona gra dużo solidniej z tyłu i pozwala to nabrać większej równowagi i spokoju. Tym razem ograniczył się niemal jedyne do destrukcji. Minus za ostre wejście w przeciwnika, które mogło skończyć się kontuzją i wykluczeniem dla Duńczyka. Zapewne gra z żółtą kartką była głównym powodem przedwczesnej zmiany.

Wyglądał dużo lepiej niż w poprzednim meczu. Dobrze przytrzymywał piłkę, kiedy było to konieczne. Potrafił także zagrać odważniej, to po jego świetnym podaniu do Roberto padła trzecia, decydująca bramka w tym spotkaniu.

Chłopak ma świetne wejścia z drugiej linii i w obecnej kadrze chyba nikt nie robi tego tak dobrze jak on. Tym razem wysiłek się opłacił i zdołał strzelić bramkę i dojść do jeszcze jednej niezłej okazji. Wykonał również olbrzymią pracę defensywną, z boiska schodził wyczerpany.

Tym razem bez fajerwerków, co nie znaczy, że zagrał słaby mecz. Rywale mieli z nim sporo problemów, a Lamine chętnie wchodził z nimi w pojedynki. Brakowało skuteczności i lepszych decyzji, szczególnie w drugiej połowie. 

Zaliczył “tap in” jak za swoich najlepszych lat w Monachium. Kiedy Robert jest w polu karnym, a drużyna dobrze funkcjonuje, to regularnie znajduje drogę do bramki. Warto też odnotować dobre ruchy bez piłki w akcjach bramkowych Barcelony, kiedy potrafił skupić na sobie uwagę przeciwników, dzięki czemu piłka mogła trafić do wolnego kolegi.

Niebagatelny udział w końcowym wyniku musi mieć odzwierciedlenie w ocenie. Szkoda, że samemu nie udało mu się wpisać na listę strzelców. Do tej pory średnio sobie radził po lewej stronie boiska, ale w tym meczu tak nie było.

Bardzo dobra zmiana, która pozwoliła zamknąć mecz. Sergi bardzo dobrze pracował w defensywie i swoimi wyjściami dawał kolegom opcje na podania, z czego skorzystał Gundogan przy bramce na trzy do jednego.

Mecz bez poważnego błędu w rozegraniu Oriola to ostatnimi czasy rzadkość. Tym razem już w doliczonym czasie gry posłał piłkę wprost pod nogi Kvaratskhelii, ten jednak nie trafił w światło bramki. Argumenty dla obrony jego dalszej przyszłości w klubie się kończą. 

Dobrze ogląda się współpracę dwóch Portugalczyków na lewej flance, widać chemię między nimi, której częściej powinien korzystać trener. Tym razem to po ich wspólnej akcji, Barcelona wywalczyła aut, po którym padła trzecia bramka. Trochę to szukanie pozytywów na siłę, ale po takim meczu nie chcemy się też na siłę do czegoś przyczepiać.