Kolejny mecz, w którym Wojtek jest właściwie bezrobotny. Rywale nie potrafili oddać żadnego legalnego celnego strzału na jego bramkę. Ocenę podwyższa mu dobra gra na przedpolu i pewne wyłapywanie dośrodkowań w swoim zasięgu. Największe zagrożenie było w sytuacji sam na sam z Sorlothem, ale Norweg trafił jedynie w boczną siatkę. Niech seria meczów bez porażki trwa w najlepsze.

Solidny, zarówno w defensywie, jak i w ofensywie. Kilkukrotnie podłączał się do akcji prawym skrzydłem, a raz po efektownym sombrero miał nawet okazję wpisać się na listę strzelców. Udało mu się również zablokować wiele dośrodkowań i wygrać kilka ważnych pojedynków jeden na jednego.

Najmniej notatek z tego meczu mam właśnie pod nazwiskiem Cubarsiego. Potrafił wyblokować kilka piłek, umiejętnie rozgrywał i z nim na boisku rywal nie stwarzał praktycznie żadnego zagrożenia. W obliczu ofensywnych zmian Simeone, trener postanowił zastąpić go wyższym i silniejszym Araujo.

Szef defensywy znów się melduje w bardzo dobrej formie na ważny mecz. Popełnił w tym meczu tylko jeden błąd, ale skutkujący najlepszą okazją dla rywala. To on nie upilnował linii spalonego przy zmarnowanej okazji Sorlotha. Na szczęście szybko koncentracja wróciła na swoje miejsce, ponieważ później udanie już łapał Norwega na spalonego i zaliczał wiele innych ważnych interwencji.

W tym meczu Balde nie potrafił pokazać pełni swoich umiejętności. Notował wiele bardzo naiwnych strat, decyzyjność przypominała znów tę z zeszłego sezonu, a na domiar złego nie prezentował się też za dobrze fizycznie. Podsumowaniem było jego “dośrodkowanie” w 90’. Udało mu się gasić największe pożary po swojej stronie, ale wymagamy lepszej postawy w nadchodzących meczach, tym bardziej, że Hiszpan odpoczywał w Barcelonie podczas ostatniej przerwy na kadry.

W końcu widzimy zaangażowanego Holendra. Udało mu się odebrać kilka ważnych piłek i dobrze powalczyć fizycznie z wymagającymi przeciwnikami. Niestety mojej uwadze nie uszło kilka groźnych strat, których można było uniknąć przy lepszym skupieniu. Szkoda też dość wcześnie złapanej kartki, która ostudziła jego zapędy i nie pozwoliła na grę w większym zwarciu. W drugiej połowie był ustawiony wyżej, gdzie inicjował wielokrotnie pressing.

Pedri wciąż gra na topowym poziomie, ale jego niebywała odporność i wytrzymałość znalazła swoje granice w drugiej połowie na Wandzie Metropolitano. Rywal przejął inicjatywę, a Hiszpanowi brakowało sił żeby tę kontrolę odzyskać. Udało się to dopiero w końcówce, gdzie mieliśmy pokazy magii i panowania nad piłką na mistrzowskim poziomie. Dorzucił też kilka kluczowych podań, po których jeszcze w pierwszej połowie mogliśmy strzelać kolejne gole. Zawodnik Meczu.

Mecz wychowanka należy podzielić na dwie częściej, a punktem zmiany było bardzo ostre wejście Lengleta w kostkę nastolatka. Przed tym zdarzeniem rozgrywał kapitalny mecz, co chwila nękając defensywę Atletico. Oddawał groźne strzały, zaliczał kluczowe podania, jak to do Kounde czy do Ferrana przy bramce. Niewiele zabrakło, a jego fantastyczne podanie zewnętrzną częścią stopy z 5’ trafiłoby do wychodzącego sam na sam Raphy. Niestety ewidentnie odczuwający skutki krwawego stłuczenia z początku drugiej połowy, nie wszedł już potem na swoje obroty i został słusznie zmieniony.

Mocno przeciętny mecz Fermina, w którym wyróżnić go możemy właściwie za jedną akcję z Raphinhą w 53’, w której to Brazylijczyk nie wystawił mu piłki do pustej bramki. Poza tym wiele strat i nieudanych odegrań z pierwszej piłki. Oczywiście nie sposób mu odebrać pracy w pressingu i dynamicznych powrotów, ale to zdecydowanie za mało.

Skrajnie zmęczony fizycznie i mentalnie Brazylijczyk wrócił do składu po 2 meczach pauzy. Nie może jednak mówić o w pełni udanym powrocie. Rywale go nie oszczędzali i już na samym początku spotkania bardzo ostrymi wejściami skutecznie go zdeprymowali. Miał w tym meczu swoje okazje zarówno do strzelenia bramek jak i do asyst, ale stopa i głowa nie były tego wieczora w najlepszej formie.

Strzelec zwycięskiej bramki. Wydaje się, że z Ferranem na pozycji nr 9 mamy do czynienia z większą mobilnością. Hiszpan wiele razy pokazywał się na wolnym polu i kiedy dostawał piłki, wiedział co z nimi zrobić. Kilka razy został zablokowany, kilka razy udało mu się przyjąć piłkę tyłem do bramki i udanie ją rozprowadzić. W kluczowych momentach zabrakło jednak precyzji. Widać, że rozgrywki Pucharu Króla mu wyjątkowo leżą w tym sezonie, oby passa trwała nadal.

Tuż po wejściu na boisko “zarobił” kolejna żółtą kartkę dla rywali. Dobrze wyglądał z piłką przy nodze, a jego imponujący rajd prawą flanką w 68’ mógł się bardzo podobać. Szkoda też za krótkiego podania do Lamine Yamala w 82’, więcej siły i mógłby zaliczyć asystę. Eric to w tej części sezonu prawdziwy skarb dla trenera, może go bez obawy posyłać na boisko na kilka pozycji, a ten odwdzięcza się co najmniej solidnymi występami.

Prawdziwa skała. Po wejściu przyciągał niemal wszystkie dośrodkowania jak magnes i z łatwością wybijał je głową poza pole karne. Tym razem zachował koncentrację aż do końca i udanie interweniował w samej końcówce wybijając groźne dośrodkowanie na rzut rożny. Kiedy trzeba było wychodził za napastnikami daleko na połowę rywala i umiejętnie go faulował. Bardzo dobra zmiana.

Wszedł, żeby być może rozstrzygnąć kwestie awansu, ale koledzy nie wypracowali mu żadnej czystej sytuacji. Oddał celny strzał po rzucie rożnym w 79’, ale był on zbyt słaby żeby zaskoczyć bramkarza rywali. Minus za nieporozumienie i groźną stratę w 84’, która mogła skończyć się stratą bramki. Poza tym powalczył w powietrzu, wygrał parę pojedynków i dał się sfaulować celem złapania przez drużynę oddechu.

Kibice pamiętają elektryczne zagrania Martina w końcówkach meczów, tym razem również zdołał o sobie przypomnieć niepotrzebnym faulem w końcówce i złapaniem żółtej kartki. Bez wpływu na końcowy wynik, także bez końcowej oceny.