Spokojny mecz Polaka. Nie miał wiele pracy, a w najtrudniejszej sytuacji dopisało mu szczęście, kiedy rywal nie trafił w piłkę w 100% sytuacji. Pozostałe strzały nie sprawiły mu problemów, nie były też zbyt groźne. Warto wyróżnić go za kolejny udany drybling, co zostało nagrodzone skandowaniem jego nazwiska przez publiczność zgromadzoną na Montjuic. 

Bardzo dobry mecz Julesa. Imponował szczególnie w swojej szesnastce, gdzie blokował kilka strzałów i dośrodkowań. Wygrywał również niemal wszystkie pojedynki naziemne. To po faulu na nim został podyktowany rzut wolny, po którym padła pierwsza bramka. Współpraca z Yamalem nie była tak owocna jak zwykle, ponieważ młody Hiszpan częściej decydował się na łamanie akcji do środka. Do ogródka należy wrzucić kamień w postaci złamania linii spalonego przy najlepszej okazji Guirassiego w 36’.

Ostatecznie kończy ten mecz jedynie z asystą. Nie mniej należą mu się wielkie brawa za doskonałe odnalezienie się w polu karnym i strzał godny rasowych napastników. Obrońców rozliczamy głównie z postawy defensywnej, a w niej Pau również brylował. Wynotowałem jedynie błąd w akcji w 46’, kiedy Guirassy łatwo nawinął go w polu karnym i oddał groźny strzał w boczną siatkę. Do końca pozostawał skoncentrowany i później już na nic przeciwnikom nie pozwolił.

Nie sposób odmówić mu udziału w akcji bramkowej. To on zgrywał piłkę do Cubarsiego przed pierwszym golem dla Barcelony. W obronie dobrze dyrygował całą formacją, tak jak ma to w zwyczaju. Nie ustrzegł się drobnych błędów, jak podanie na aut w 77’ czy zgubienie krycia w 45’. Bardzo dobry mecz i kolejne czyste konto.

Dość często podłączał się do akcji ofensywnych i to głównie tam brylował. Udanie podawał do Raphy w 16’ czy Lewego w 15’. Niestety, kilka podań nie trafiło do adresatów, ale warto wyróżnić wizję gry i przegląd pola wychowanka (akcje w 55’ czy 57’). W obronie dobrze blokował dośrodkowania ze swojej strefy (9’, 70’) i asekurował partnerów (22’). Nie wszystkie decyzje były jednak trafne, stąd odrobinę niższa ocena.

W końcu doczekaliśmy się bardzo dobrego spotkania w wykonaniu Frienkiego. Było w tym meczu wszystko to, czego wcześniej brakowało, mianowicie dynamiczne powroty, twarda walka fizyczna, przechwyty, odbiory i szybsze decyzje z piłką przy nodze. Brawo i oby tak dalej. Holender w takiej dyspozycji nie pozostawia złudzeń co do jego roli w wyjściowym składzie.

Hiszpan po raz kolejny rozegrał partidazo. Jego unikalny styl gry oraz umiejętność rozgrywania i “otwierania” boiska umożliwiają takie okazałe wyniki i tworzenie licznych okazji podbramkowych. Po raz kolejny zanotował kilka l kluczowych podań, l wygrał wszystkie pojedynki (4) i zanotował 3 odbiory. Wystarczy wyróżnić kapitalne podania do Lamkne Yamala z 29’ czy 44’. Odbudowany fizycznie Pedri jest ponownie kluczowy.

Przechodziły przez niego niemal wszystkie akcje bramkowe. To on zaliczył dwie asysty drugiego stopnia, które były niezbędne przy trafieniach na dwa i trzy do zera. Następnie sam w prosty, aczkolwiek zaskakujący dla bramkarza sposób ustalił wynik meczu na cztery do zera. Nieustannie nękał obrońców i wygrywał z nimi wiele pojedynków, często w sposób spektakularny. Samemu wykreował sobie pozycje strzeleckie, ale zabrakło precyzji. W końcówce był już zmęczony i poprosił o zmianę. Ostatnio gra bardzo dużo i wydaje się, że następny mecz ligowy to idealny moment na odpoczynek dla wciąż siedemnastolatka.

Dostał szansę w podstawowym składzie w Lidze Mistrzów i perfekcyjnie ją wykorzystał. To on dośrodkowywał z rzutu wolnego przed pierwszą, kluczową bramką. Potem wyróżniał się walką i pressingiem w strefie środkowej, gdzie kilkukrotnie odbierał piłkę rywalom. Szkoda zmarnowanej sytuacji z 63’, kiedy trafił w słupek po podaniu Pedriego oraz podwójnej okazji z 65’, kiedy futbolówka z kolei otarła się o poprzeczkę. Jego determinacja została nagrodzona już minutę później, kiedy przytomnie wystawił piłkę Lewemu. Fermin pokazał po raz kolejny, że Barcelona z nim w składzie w ogóle nie traci na jakości.

Hymn Ligi Mistrzów wydobywa z niego wszystko, co najlepsze. Ponownie w rozgrywkach UEFA jest kluczowy i dostarcza liczby. Pazernie poszedł na piłkę zmierzającą już w światło bramki, pomimo ryzyka pozycji spalonej, dzięki czemu to jemu ostatecznie zostało przypisane to trafienie. Zachowanie to nie było odpowiedzialne, tym bardziej przy bezbramkowym wyniku. Potem dwukrotnie bardzo umiejętnie asystował Lewemu i Lamine Yamalowi. Dołożył do tego wszystkiego aż pięć kluczowych podań i normalnie wystarczyłoby to do nagrody Zawodnika Meczu, tym razem jednak kolega z ataku wyprzedził go o włos. Mógł lepiej zachować się w 40’, kiedy podawał do Roberta, zamiast samemu spróbować szczęścia. Miał też małe nieporozumienie z Balde, które mogło przerodzić się w kontrę rywali. Oby koszmary z przerwy na mecze reprezentacji zostały już za nim i dalej kontynuował taką grę.

Decydujący. Robert świetnie odnalazł się dwukrotnie w polu karnym i pokonał Kobela. Od napastnika wymagamy bramek, a Robert w tym sezonie to zapewnia (strzelił już 40 goli, 99 w całej karierze w barwach Barcelony). Stoczył wiele fizycznych pojedynków, z których nie zawsze wychodził zwycięsko, chociaż sędzia spotkania nie dostrzegał mniejszych czy większych przewinień na Polaku. Był bardzo aktywny, to on przechwycił piłkę przed bramką na cztery zero. Zawodnik meczu według UEFA, kibiców Barcelony i Redakcji. Cieszy jego dobra forma w decydujących meczach sezonu.

W takim meczu potrzebowaliśmy zaangażowania i serca Gaviego, żeby podtrzymać dynamikę i intensywność w drużynie. Hiszpan nie wyróżnił się niczym szczególnym, poza tym, co daje zawsze. Ocena lekko powyżej wyjściowej, chociaż oczekujemy większego udziału w grze w przyszłości.

Czasy, kiedy wystawianie Erica powodowało niepokój w sercach kibiców, już dawno minęły. Solidna zmiana, zrobił swoje, wygrywając wszystkie starcia z rywalami.

Po raz kolejny wchodzi z ławki i kolejny raz jest skałą nie do przejścia. Ofiarnie blokował groźne strzały rywali i wybijał piłki dalko poza pole karne.

Końcówka była naznaczona grą w defensywie, w której zaskakująco dobrze się odnalazł. Potrafił zablokować rywala na wślizgu i skutecznie wspomagał drużynę. Potrzebowaliśmy świeżych sił i Hiszpan to dał.

Cieszy fakt, że Ansu mógł poczuć się znów jak piłkarz i sposób, w jaki przywitali go kibice. Pokazał dwie dynamiczne akcje, w jednej z nich niewiele zabrakło do stworzenia okazji bramkowej. Czy to jednorazowy epizod, czy być może będziemy oglądać wychowanka częściej? Czas pokaże.