W dużej części spotkania bramkarz Barcelony był poza grą. Obronił strzał Budimira a obrona
strzału Victora w 48’ jest warta docenienia. Na pochwałę zasługują też wyjścia poza pole
karne. Dobre spotkanie, ale tak naprawdę nie miał jak zasłużyć na wyższą.

Dobre spotkanie. Przez cały mecz był mobilny, wychodził do podań w ofensywie zarówno na obieg Lamine'a, jak i ścinał bezpośrednio w pole karne. Zaliczył dobry przerzut w 20’, podanie do Raphinhi w 16’, a w 51’ powinien mieć asystę po dograniu do Anglika. W obronie interwencje w 51’ oraz dwukrotnie w 86’. Drugi mecz z rzędu, za który możemy Julesa chwalić.

Cubarsí nie zagrał złego spotkania, ale też ze względu na słabą grę ofensywną Osasuny nie miał zbyt wielu okazji do wykazania się. Na plus interwencja w 7’ czy niecelny strzał głową w 63’. Dobrze trzymał linię spalonego i nie był tak nerwowy w zagraniach, jak zdarzało mu się w poprzednich spotkaniach. Na minus: dał się przepchnąć i przegrał pojedynek z Budimirem w polu karnym w 15’.

Potwierdza swoją pewność w grze defensywnej, dobre ustawienie i nieustępliwość. Dokłada do tego drobne akcenty w grze ofensywnej. Odbiór i napędzająca piłka do Lamine'a w 38’, dobra wrzutka w 43’ czy strzał w 54’ (zablokowany). Dołożył interwencje w 29’, 47’, 56’ i 90’. Martín zostaje głównym kandydatem na pozycję lewego stopera w Barcelonie.

Nie można mu odmówić starań i chęci. Często grał wzajemnie na małej przestrzeni z Rashfordem lub obiegając Anglika dostawał piłki na skrzydło. Niestety w jego grze brakowało efektywności — większość akcji była powstrzymywana przez obrońców lub kończyła się niedokładnym zagraniem. Bywało, że grał nonszalancko, wikłając się w dryblingi na własnej połowie, które kończyły się stratami (16’, 84’). Na plus rajd w 7’. W 48’, w najgroźniejszej sytuacji pod bramką Barcelony, z jednej strony naciskał do końca Victora, przeszkadzając mu w oddaniu strzału, z drugiej przegrał z nim pojedynek biegowy i pozwolił mu celnie uderzyć na bramkę.

Joker w talii Flicka, pomału przestaje być jedynie „jokerem”, a zadomawia się w wyjściowym składzie. Asysta drugiego stopnia przy pierwszej bramce, dobry strzał z dystansu w 22’. Wejście w pole karne i groźne wstrzelenie piłki w 32’. Do tego interwencje w 42’ i 82’. Na pochwały Eric zasługuje ze względu na dobre ustawianie się, zamykanie korytarzy podań i podłączanie się do gry ofensywnej, gdzie mimo braku otrzymywania podań kilkukrotnie wychodził zza pleców obrońców Osasuny.

Który to już raz Kanaryjczyk potwierdza poziomem swojej gry, że jest jednym z najlepszych pomocników świata. Doskonała technika, wychodzenie spod pressingu, uwalnianie się od krycia, napędzanie ataków Barcelony, piłki prostopadłe i wertykalne, a do tego świetna gra w destrukcji, do czego zdążył nas przyzwyczaić. Na minus poważny błąd przy zgrywaniu piłki głową - strata i groźna akcja Osasuny w 48’. W pierwszej połowie jeszcze nie pokazał pełni kunsztu, natomiast w drugiej seryjnie rozpoczynał groźne akcje Barcelony, zagrywając wertykalne piłki. Przejście z piłką i asysta do Raphinhi w 70’, dobre podania w pole karne do Ferrana w 77’ i Raphinhi w 78’. Kolejny raz kluczowy.

W grze Lamine'a widać luz, co przekłada się na jego występy. Bierze na siebie odpowiedzialność za grę ofensywną drużyny, co nie zawsze jest korzystne. Za dużo niepotrzebnych dryblingów - gdy już „przeszedł” dwóch przeciwników, często zamiast szukać kolegi z drużyny wikłał się w kolejny pojedynek z graczem Osasuny. Mimo tego zarzutu akcji ofensywnych, w których brał udział, było multum. Akcje w 2’, 14’, 32’, 50’, 77’, dokładał też dobre strzały z dystansu w 79’, 23’, 48’. Na pochwałę zasługuje też akcja wzajemna z Ferranem, gdy Torres po rykoszecie od obrońcy strzelał przewrotką (40’). Oprócz liczb, których Lamine nie miał, wszystko się zgadzało.

Działa jak talizman na wyniki Barcelony, dając przede wszystkim liczby. Dwie bramki, które zdecydowały o zwycięstwie w spotkaniu, do tego dobry przerzut w 55’ oraz dośrodkowanie w 83’. Walczył w obronie, zaliczył interwencję w 22’. Flick coraz częściej ustawia go na „10”, zawodnika podwieszonego pomiędzy napastnikiem a formacją pomocy.

Anglik wywalcza sobie miejsce w składzie, nie tyle kosztem Raphinhi, co poprzez przesunięcie Brazylijczyka na „10”. Nie można odmówić Marcusowi zaangażowania, chęci do gry i uwalniania się spod krycia. Na pochwałę zasługuje zgranie z Balde, którego Anglik często uruchamiał podaniem. Dobra akcja w 45’, gdy został sfaulowany przed polem karnym i sam wykonywał rzut wolny, oddając dobre uderzenie. Zaliczył rajdy na skrzydle w 7’, 10’ i 49’, podaniami przyspieszał grę: do Balde w 20’, do Lamine w 34’ oraz do Ferrana w polu karnym w 56’. Choć nie dał liczb w tym spotkaniu, jego występ należy ocenić pozytywnie.

Miał swoje okazje, choć nie były one idealne - strzał przewrotką w 40’ czy złe przyjęcie piłki w polu karnym, gdzie mógł zdecydować się na bezpośrednie uderzenie w 56’. Często bierny, ustawiony między obrońcami, nie uczestniczył w grze wzajemnej. Miał tylko 11 podań w całym spotkaniu, z czego nie wszystkie były celne. Słabe spotkanie.

Czas gry zasługuje na ocenę, jednak - tak jak w przypadku Fermína — nie ma za co wyróżnić Frenkiego. Do nieprzekonującej gry w trakcie wyprowadzania piłki należy zauważyć częstą bierność oraz złe ustawianie w defensywie.

Czas gry zasługuje na ocenę, jednak - tak jak w przypadku Frenkiego — nie ma za co wyróżnić Fermína. Nie napędzał akcji, grał statycznie.

Grał za krótko, bez oceny.

Grał za krótko, bez oceny.

Grał za krótko, bez oceny.