Pewny punkt zespołu. Po drugim bramkarzu Barcy nie było widać, że rozgrywał pierwszy mecz o stawkę od maja. Bez ryzyka w rozegraniu i generalnie bez większych zarzutów (pamiętacie jego początki w klubie?) w grze nogami. Dobrze korygował ustawienie obrony przy stałych fragmentach gry, co nie zawsze w porę dostrzega Valdes. Choć Granada ambitnie szukała luk na połowie Barcy i relatywnie często przedzierała się w pole karne gospodarzy - Pinto interweniował dobrze. Udane parady przy strzałach rywali podczas „otwartego” wyniku, spokojem „zamroził” Nyoma w idealnej sytuacji po przerwie, czujnie i wtedy gdy zagrożenie było mniej bezpośrednie (sparowanie idącego na bramkowy aut uderzenia Pitiego z dystansu oraz rzutu wolnego w późniejszej fazie spotkania). Solidnie zapracował na czyste konto, dobrze widzieć Jose w takiej formie.

Kilka udanych zrywów na połowę Granady, ale w strefie obronnej tylko przeciętnie. Zwłaszcza po przerwie Yacine Brahimi za często robił z Katalończyka wiatrak. Dało to Granadzie co najmniej dwie klarowne okazje bramkowe. Mecze z rywalami tego kalibru pokazują, że na wyrost są jeszcze aspiracje wychowanka (+ w jego imieniu niektórych dziennikarzy i fanów) do pierwszego składu FCB. Może w dalszej części sezonu wykona postęp na miarę Marca Bartry. Względnie łatwy kalendarz sprzyja Montoi zbieraniu doświadczenia, kontuzja Alvesa również.

W początkowej fazie meczu nie miał wielu okazji do wykazania się, około kwadransa zajęło mu wejście w mecz. Gdy tylko po golu Iniesty (20’) Granada zaczęła przez 10-15 minut "cisnąć" w poszukiwaniu remisu, to Bartra był najaktywniejszym i najskuteczniejszym defensorem swojej ekipy. Dużo częściej niż Pique uganiał się za akcjami Granady, częściej interweniował. Podobnie było po przerwie, gdy świeżo zmotywowana w szatni ekipa rywali ponownie ruszyła do odrabiania strat, regularnie goszcząc na połowie „Dumy Katalonii”. Okres od 46. do 70. minuty był najbardziej pracowity dla Marca w meczu. „Nałapał” mnóstwo odbiorów, zanotował ważny blok przy strzale Nyoma i odegrał wiodącą rolę w zachowaniu czystego konta bramkowego przez zespół. Po przerwie dodał też dwa imponujące wyjścia z piłką w stylu młodego Gerarda Pique z kampanii 2008/2009. Gdyby koledzy lepiej obsłużyli Bartrę piłką, miałby okazję zmierzyć się z Roberto sam na sam co nie zdarza się często stoperom. Pomniejsze mankamenty jego występu bez znaczenia, mecz na szkolną „piątkę”.

Mniej widoczny z duetu stoperów. Nie aspirował swoją postawą, aby było inaczej. Długimi momentami grał na niższym biegu, oszczędzał siły na mecz z Ajaksem i dawał się wykazać Bartrze. Gdy jednak zaszła taka potrzeba (minuty 26., 52. czy 58.) Pique bez półśrodków wkraczał do akcji i zdecydowanym wybiciem lub wejściem ciałem wyjaśniał sytuację na korzyść Blaugrany. Może nie być w optymalnej dyspozycji fizycznej, ale ten mecz pokazał, że przynajmniej nauczył się czegoś od Mascherano. Brak inicjatywy w grze piłką i zmarnowana okazja bramkowa uzupełniają obraz gry „Geriego” w sobotę. Zobaczymy, co pokaże we wtorek.

Granada rzadko atakowała skrzydłami, ale Adriano nie zawsze nadążał za gośćmi w swoim rewirze. W przekroju całego meczu wyglądało jakby Brazylijczyk był bardziej skupiony na udzielaniu się w ofensywie (co szło mu tak sobie) niż zabezpieczaniu tyłów, wobec czego Andaluzyjczycy zbyt łatwo wjeżdżali w pole karne (swoją) prawą stroną lub dochodzili tu do dośrodkowań. Statystyka jego przechwytów jest tu myląca, bo w naprawdę groźnych sytuacjach, za spóźnionego Correię musieli nadrabiać Pique bądź Bartra - choćby we wspominanej tu już akcji Allana Nyoma. Podopieczni trenera Alcaraza mieli ponadto parę kornerów wynikających właśnie ze spóźnionych lub niepewnych interwencji obrońcy Barcy. Po takim występie zostaje stwierdzić, że stać go na więcej.

Drugie obok Adriano najsłabsze ogniwo meczu. Głupie straty i za mało odbiorów - to najkrótsze podsumowanie występu Busquetsa. Jeśli trener Martino będzie konsekwentny, z Holendrami zagra Alex Song.

Pod nieobecność Xaviego to on był dyrygentem gry zespołu. Do przerwy Iniesta w głównym stopniu prowadził grę zespołu i miał największy wpływ na poczynania kolegów. W późniejszej fazie spotkania oddał inicjatywę Fabregasowi, kierując zespołem jakby z tylnego fotela. Im bliżej ostatniego gwizdka arbitra - tym mniej Iniesta angażował się w grę. Wyszło chyba zmęczenie wojażami z kadrą. Może mówiąc o dotrwaniu do końcowego gwizdka wbrew wirusowi FIFA, Andresito miał przede wszystkim na myśli siebie? :) Żarty żartami, ale gol, szereg wdzięcznych okazów gry wzajemnej i świetne wbiegnięcie penetracyjne w pole karne, po którym bramkę na 2:0 zdobył Fabs - to argumenty, z którymi polemizować nie trzeba. Jeden z lepszych meczów od długiego czasu.

W porównaniu do Iniesty pokazał równą grę przez cały mecz. Można nawet powiedzieć, że lepszą z czasem, bo choć sam trafił do siatki przed przerwą - wiodącą rolę w kreacji Barcy odegrał po przerwie. Asysta przy golu Pedro to tylko zwieńczenie pracowitej postawy Cesc w konstruowaniu akcji zaczepnych po przerwie, co pomogło zespołowi skutecznie „domknąć” mecz... Fa-fa! Fabs na fali.

Typowy mecz dla „starego Pedro”. Niby cały czas schowany, ale jak już wskoczył skądś nagle w kamerę - to zaskakująco często wiązało się to z dobrą okazją bramkową Barcy. Mało efektowny, za to wysoce efektywny. Najmocniej z napastników pracował w pressingu i najczęściej wracał się pod własną bramkę (warta wyróżnienia interwencja pod własną bramką). Swoją postawą w tym meczu zasłużył na gola. Zmarnował wyborną okazję z początku II połowy, ale zrehabilitował się pod jej koniec. W tej konkretnej akcji warto docenić utrzymanie pozycji „onside” i technikę strzału - posłanie piłki w przestworza jest w takiej sytuacji łatwiejsze niż wydaje się internetowym ekspertom.

Przed meczem media w Hiszpanii i na całym świecie namaściły Neymara na tego, który w meczu z Granadą koniecznie musi zastąpić Messiego. Chyba ciążyło to - zwłaszcza przed przerwą - Brazylijczykowi, który długo nie mógł znaleźć rytmu i lekkości w grze. Był rozstrojony w dryblingu i szukaniu optymalnych decyzji z piłką. Defensywa Granady też nie ułatwiała mu sprawy, dobrze ustawiając się, przewidując ruchy Brazylijczyka i umiejętnie podwajając go w razie potrzeby. Wynik 2:0 zdecydowanie „uwolnił” grę Ney’a po przerwie. Bajeczna asysta do Alexisa i... o więcej pytać nie trzeba. Czasem mówi się, że jakiemuś zawodnikowi do pełni występu „brakowało tylko bramki”; tym razem nieobecność Neymara na liście strzelców dobrze oddaje rzeczywistość, stanowiąc wymierny cenzus jego występu z Granadą. Kolejna okazja do goli już we wtorek.

Jak nie on w stolicy Katalonii - co miał, to... strzelił. Poza tym cała plejada boiskowych „małych szczęść”, które cules w przypadku Chilijczyka zawsze kwitowali „no ale bez gola”! Jest gol, jest głów... nota stosowna do okoliczności.

Wszedł dla wzmocnienia zasieków obronnych gospodarzy, sprawdził się w tym OK. Po końcowym gwizdku musiał czuć się dziwnie, bo wyglądał na gościa, któremu kwadrans w tym meczu to zdecydowanie za mało. Oby otrzymał więcej minut z Ajaksem, bo zasługuje na to swoją formą. W meczu o Mundial z Tunezją był jednym z najlepszych piłkarzy na boisku.

Gdyby ktoś nie zauważył bujnej czupryny, mógłby się zastanawiać, jakim cudem tak błyskawicznie ozdrowiał Xavi. Doprawdy miał młody pomocnik Barcy bardzo udane wejście z Granadą i parę błyskotliwych zagrań... przed tym, jak rozprowadził po profesorsku akcję na 4:0. Zdecydowanie nie była to jesień Roberto, ale spoglądając w kalendarz nasuwa się pytanie: może będzie to jego zima?

Ciekawy eksperyment trenera Martino. Adama był aktywny, to na pewno, aczkolwiek trudno jednoznacznie ocenić jego rezultat. Zostajemy przy ocenie wyjściowej. Zobaczyliśmy talent, ale i parę błędów debiutanta. Z mniej enigmatycznymi werdyktami poczekamy na dłuższy występ.