Nie widzieliśmy tak ”bezrobotnego” bramkarza od czasów Valdesa za Guardioli, kiedy Barcelona potrafiła co mecz utrzymywać średnie posiadanie piłki na poziomie 80% (jednocześnie świadczy to o grze linii defensywnej). Praktycznie tylko jeden przechwyt dośrodkowania po ziemi z doliczonego czasu gry (93. minuta). Dorzucamy połówkę z urzędu oceny za czyste konto.

Solidne zawody, ale czasami brakuje w jego zachowaniu tego co pokazywał Alves - takich wejść na granicy spalonego do długich piłek. Sergi często tego nie robi i sporo traci na dynamizmie. W tym meczu było to aż nadto widoczne, kiedy nie mogliśmy zrobić przewagi, a prawa strona była prawie pusta - aż się prosiło o cross i wejście ofensywne. Owszem zaliczył dwa świetne rajdy z piłką (w tym ten z 62.min., kiedy minął dwóch zawodników i pomknął skrzydłem następnie idealnie) plus jedno wejście ścinające do środka z drugiej połowy, ale to tyle. W defensywie bez zarzutu poza jednym przykładem złego kryciem w 65. minucie.

Padawan Masche, byli  w meczu z Granadą jak dwie nieprzeniknione strony mocy. Większość atutów opisanych w grze Argentyńczyka tyczy się również Samuela.  Od starszego kolegi odstawała nieco gra do przodu, w której nadal jest bardzo asekurancki lub – pokazał to w jednej z pierwszych akcji meczu – elektryczny. Niemniej świetne spotkanie, a kilka przerzutów (choćby w 53.min. do Digne) zostało po spotkaniu w pamięci.  Kolejny mecz z nim w składzie na zero z tyłu.

Z tyłu wzorowo, a z przodu aktywnie. Stworzyli z Umtitim świetny monolit przeciwko naprawdę mało aktywnej drużynie w ofensywie, ale ich jakość gry można oceniać choćby przez pryzmat świetnej grze w zakładaniu wysokiego pressingu (wspólnie 18 odbiorów, w tym kilka bardzo wysoko) oraz wzorowej współpracy przy zakładaniu pułapek ofsajdowych (trzy w pierwszych 10.minutach, a pięć w pierwszej połowie). Do poukładanej gry w defensywie dorzucił coś ekstra w ofensywie, oprócz rozprowadzania gry od własnej bramki, kilka razy próbował długich dograń. Dwa z nich „na nos” do Suareza, a tylko Luis wie jak nie wykorzystał świetnej wrzutki z 82. minuty. Po słabszych tygodniach ponownie jest najlepszą wersją siebie.

Kilka odważniejszych wgrań piłki w pole karne , dobrze pokazywal sie do gry. Rewelacyjna akcja przy linii w 53.min. - przyjęcie i minięcie zawodnika, szkoda iż następny zablokował dośrodkowanie. Tym razem dużo lepiej układała mu się współpraca z Neymarem, w 34. minucie nawet wyłożył mu piłkę. Poza tym solidnie i bez szału.

Nie jego pozycja, często głęboko cofnięty po piłkę, ale potrafił regulować tempo gry szukając często długich przerzutów. Znów zmarnował dobrą okazję do strzału, ale poza tym dobrze. Znośnie utrzymywał płynność gry - nie było widać braku Busiego aż tak bardzo.

Pomimo pomeczowych zachwytów oceniamy, iż wcale nie było to świetne spotkanie Brazylijczyka. Poza dwoma niezłymi dryblingami w pierwszej połowie oraz mocno niecelnym strzałem z 33.min., a w drugiej kluczowym podaniem do Neymara i kilka sekundund później pięknym golem z przewrotki - bieda.  Od Denisa wyróżnia go właśnie tych kilka sekund gry w polu karnym Ochoi oraz praca w defensywie, gdzie dał się zapamiętać choćby genialnym powrotem i zainicjowaniem kontry w 62.min. Mimo bramki nie oczarował i był drugim elementem słabości ofensywnej zespołu.

Niewidoczny, niekonkretny. Ma teraz okazję na wejście w buty Andresa, ale marnuje szanse. Kompletnie nie wychodzi mu ofensywne granie z defensywnie usposobionym rywalem. Zero strzałów, dobrych podań prostopadłych. Tylko dwa zrywy. To między innymi przez jego bierność ciężko się konstruowało akcje. Do tego w defensywie średnio pożyteczny.

Najlepszy z Tridente, ale skutecznością też nie grzeszył i za to duża obsuwa (słupek, który musiał dobijać Rafa, zmarnowanie sam na sam z bramkarzem gości z 62. minuty). Zaliczył trzy kluczowe podania, z których zwłaszcza to z 74.min. do Suareza zewnętrzną częścią stopy było przedniego sortu. Warto odnotować dwa świetne powroty za kontrami rywala: najpierw w 13.min. , a jeszcze bardziej kluczowa wydaje się szarża za kontrą oraz jej powstrzymanie z 41.min. Tym razem najlepszy nie znaczy nawet dobry. 19 strat to taki neymarowy standard.

Bezczelnie przechodzony mecz, był bardzo mało mobilny i „proaktywny”. Jedyne co odnotować możemy na plus, to próba prostopadłego podania do Luisa z 21. minuty oraz oczywiście napędzenie akcji, po której padła bramka. Poza tym marnował wszystkie strzały (zmarnowanie podania Paco podsumowujące jego występ), wolne uderzał w mur i zaliczył niebotyczną jak na siebie ilość 17 strat. Aktywność i bieganie ograniczone do minimum. Słabizna.

Aktywniejszy niż Messi, ale czego się nie dotknął w meczu, to spartolił – od strzałów przez przyjęcia aż po podania do kolegów. Gdyby Granadzie udało się coś wcisnąć na 1:1, to byłby głównym winowajcą. W akcji z 27. minuty  jakby mu ktoś wyłączył instynkt snajpera - nie mamy pojęcia czego próbował dokonać mając samego bramkarza przed sobą. Główka z 81. minuty po genialnym podaniu Masche bez komentarza - mógł się zapytać nawet w który róg, a skontrował piłkę w sam środek. Jedyne dobre zagranie to strzał z 35. minuty zza zasłony. Podkreślmy  jeszcze dwie statystyki: zaliczył przez cały mecz 17 podań przy 6 stratach...

Wszedł i ... jakby go nie było. Kiedy miał jedną świetną okazję do zabłyśnięcia po dobrym przechwycie w środku pola, zagrał najtrudniejszą możliwą piłkę na prawe skrzydło w tłum obrońców zamiast do idealnie wychodzącego Neymara. Nadal brakuje mu rytmu i katalońskiego myślenia o futbolu.  

Króciutkie wejście, mało gry, ale udało mu się zapodać „ciasteczko”  na złotej tacy Messiemu, które ten miał obowiązek zamienić na gola – brawo za odwagę i kreatywność.