Występ bez historii. Rywale nie zmusili go do wysiłku, interweniował sporadycznie. Przy straconej bramce bez szans. Podwyższamy minimalnie ocenę względem wyjściowej za stuprocentową celność podań.

Spokojny, solidny mecz. W pierwszej połowie nastawiony bardziej ofensywnie aniżeli w drugiej. Warto odnotować podanie do Leo w 5’, udział przy pierwszej bramce (zgarnięcie wybitej przez defensywę gości piłki i napędzenie akcji) oraz pojedyncze przebłyski (wejście w 31’, drybling w 66’). W obronie dawał sobie radę, choć miał chwilę słabości – w 85’ najpierw w prosty sposób stracił piłkę, a następnie za łatwo dał się ograć rywalowi.

Fatalny. Gerard zaprosił wszystkich widzów na wykład pt. „Jak nie powinien grać stoper”. Jego dyspozycja stanowi podręcznikowy przykład tego, jak się gra, kiedy nie jest się w formie. Spóźniony (pierwsza żółta kartka), rozkojarzony, a w konsekwencji bezmyślny (druga żółta kartka i w konsekwencji czerwona). O czym myślał, zagarniając w tak „wyrafinowany” sposób futbolówkę? Tego nie wie nikt oprócz niego samego, choć możliwe, że i on tego nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Skomplikował drużynie mecz, który zapowiadał się na przysłowiowy „spacerek”. Ocena najniższa z możliwych.

Pewniak. Gdyby jego klon grał na prawym stoperze, to można zaryzykować tezę, że nasza obrona byłaby nie do przejścia. Widać i czuć, że znajduje się chyba w życiowej dyspozycji – precyzyjny, pewny, rzadko popełniający błędy. Oby utrzymał taką dyspozycję jak najdłużej.

Zdecydowanie wykorzystał swoją szansę pod nieobecność Alby. „Zabijający” spotkanie gol po świetnym uderzeniu, kilka niezłych wejść w ofensywie (49’, 53’) oraz zasługująca na uznanie skuteczność w pojedynkach w defensywie – kompletnie wyłączył z gry skrzydłowego gości. Prawdopodobnie znów wyjdzie w wyjściowej jedenastce przeciwko Maladze – oby z podobnym skutkiem!

Niezastąpiony. Z nim w składzie nawet gra w ‘10’ nie stanowi większego problemu. Oprócz dobrej pracy wykonywanej w defensywie (4’, 6’, 71’) oraz przy konstruowaniu akcji, trzeba docenić jego wkład w grę ofensywną zespołu – w tym sezonie z większą częstotliwością potrafi dostarczyć znakomite „ciasteczko” partnerom (do Deulofeu przy pierwszej bramce, w 69’ do Leo). To także on napędził szybkim wznowieniem gry akcję, po której Pique został wykluczony. Choć chyba to akurat nie powinno być zapisane po stronie plusów... ;)

Kapitalny. 114(!) podań przy skuteczności 97%. Doskonały w aspektach, których nie da się przedstawić statystykami - umiejętność gry w trójkątach, wychodzenie na pozycję, mobilność. Wprowadził do drużyny siłę, walkę i niezwykłą zdolność do nieustannego „nacierania” na rywala. Chyba nikt się nie spodziewał, że będzie dawać aż tyle w ofensywie – strzał w 17’, poprzeczka w 24’, zgranie do Leo w 27’, szansa w 70’, zgranie do Leo w 71’, akcja z Leo i Luisem w 84’, główka w 86’. To jest cholernie dużo. Czy to już jest ten moment gdy Paulinho powinien posadzić na ławce Rakiticia?

W cieniu partnerów z drugiej linii. Miał kilka niezłych momentów (próba podania do Digne w 8’, wejście ze skrzydła w 15’, podanie do Paulinho w 24’, podanie do Leo w 26’), zaliczył dwa kluczowe podania oraz dwa udane dryblingi. Jedyne do czego można się przyczepić, to zbyt duża liczba niecelnych podań, które nie były „ryzykowną opcją”, a jednak nie pozwoliły kontynuować akcji.

Efektowny i chyba najbardziej efektywny jak do tej pory. Popisał się pierwszorzędną asystą do Own Goala w 18’. Chwilę później oddał kąśliwy strzał. W 24’ zanotował przechwyt na połowie rywala, który pozwolił zapoczątkować akcję Iniesty z Paulinho zakończoną uderzeniem w poprzeczkę. Ładnie zamieszał rywalem w 31’ i 45’. Do tego dobre podanie do Leo w 37. minucie. Ofiara głupoty Pique - szkoda, bo rozgrywał obiecujące partido.

W początkowej fazie spotkania „wyróżnił się” jedynie zmarnowaną sytuacją po zgraniu Umtitiego w 5’ – poza tym kompletnie poza grą. Tak naprawdę jedyne godne odnotowania zagranie na przestrzeni pełnych 90. minut, to wypuszczenie Leo na wolne pole w 84'. Poza tym w oczy rzuca się kolejna spektakularnie zmarnowana „setka” z 33. minuty. Nie można odmówić mu zaangażowania, wybiegania, w tym spotkaniu nawet podawał na wysokiej jak na siebie skuteczności, ale jako napastnik powinien w pierwszej kolejności strzelać to, co ma, a na razie tego brakuje.

Paradoks Messiego, tzn. "im trudniej, tym łatwiej" - znowu obecny! Mogło się wydawać, że po czerwonej kartce mecz nabierze rumieńców, ale on po raz kolejny to zrobił. Gol, asysta, pięć kluczowych piłek, trzy udane dryblingi. Niezmiennie w najwyższej formie i oby to trwało jak najdłużej.

Nie miał zbyt wiele pracy, bo rywale zupełnie nie potrafili grać w przewadze. Zapewnił spokój w tyłach, w 85' zaliczył ratujący blok po fatalnym zachowaniu Rakiticia w polu karnym, a dwie minuty doskonale zagrał na wyprzedzenie w okolicach połowy boiska. Dobra zmiana.

W 71’ popisał się nieszablonowym podaniem w pole karne do Paulinho. Kwadrans później po raz kolejny udanie współpracował z Brazylijczykiem, tym razem przy rzucie rożnym. W 85' zachował się bardzo nieodpowiedzialnie, nieudanie dryblując we własnym polu karnym.

Grał niespełna kwadrans i normalnie nie dostałby oceny, ale musimy uwzględnić kompletne zawalenie krycia przy straconej bramce – stoper Olympiakosu nie miał prawa znaleźć się w tak dogodnej pozycji do strzału, Portugalczyk krył „na radar”, a w końcowej fazie był zdecydowanie za daleko rywala. Paulinho, który nabiegał od strony bramki, nie zdążył zapobiec temu strzałowi.