Przy pierwszej bramce bez szans. Za nieobroniony rzut karny nie można winić Neto, co innego za jego sprokurowanie. Oczywiście, jego koledzy dopuścili do pojedynku 1 na 1 z Vitolo, ale Brazylijczyk wyszedł do rywala za agresywnie, a ten skrzętnie to wykorzystał. Przy trzeciej bramce miał piłkę na rękach. Strzał do atomowych nie należał, tak więc powinien wtedy uratować skórę Barcelonie, czego należy oczekiwać nawet od drugich bramkarzy topowych europejskich ekip. Dzięki interwencjom z 77’ i 90’ dostaje naciąganą „czwórkę”.

W ofensywie niby zanotował dwa kluczowe podania, ale większość z jego zagrań w pole karne lub okolice była daremna. Notował do tego multum strat, które były zalążkiem licznych kontr przeprowadzanych przez rywali (więcej miał tylko Messi). W defensywie wcale lepiej to nie wyglądało. Może wyblokował dobitkę Felixa w 77’, ale za wiele więcej nie można pochwalić Roberto.

Po dobrych meczach przyszła klapa. Totalna. Obrońca grający wysoko musi być absolutnie pewny swojej interwencji przy grze na wyprzedzenie. Pique nie był, co dobitnie pokazuje trzecia bramka dla Atletico. Z kolei przy pierwszym golu wyszedł niepotrzebnie z linii i tym samym stworzył przestrzeń dla Koke, który ją wykorzystał i strzelił bramkę.

Również był bardzo niepewny w grze na wyprzedzenie, przez co Atletico nie miało problemu z wyciąganiem z linii jednego czy drugiego środkowego obrońcy Barcy. Przykładem może tu być akcja Atletico z 77’ - rywal z łatwością wyciągnął Umtitiego, oddał piłkę swojemu koledze, a ten podał do Correi na wolne pole. Umtiti próbował ratować sytuację wślizgiem, lecz bezskutecznie. Rzadziej od Pique brał się za wyprowadzanie piłki, ale to już tylko dopisek do totalnie bezpłciowej gry Umtitiego. Tak jak Neto, dostaje naciąganą „czwórkę”, a to przez to, że nie popełnił tak poważnych błędów jak Pique.

Jego otwierające podania, w przeciwieństwie do Roberto, siały pewien zamęt w bloku defensywnym Atletico. Na pierwszy plan idzie dośrodkowanie na głowę Suareza, które ostatecznie, za sprawą Griezmanna, skończyło się bramką. Była jeszcze dwójkowa akcja z Messim w 22’ zakończona strzałem Argentyńczyka. Generalnie jednak nie był to do końca udany mecz Alby, gdyż w poczynaniach defensywnych był mało widoczny (0 przechwytów). Do tego dużo niedokładności z jego strony (10 strat). Przy żadnym golu nie zawinił, co tytułuje go najlepszym zawodnikiem formacji obronnej w Barcelonie, choć trzeba przyznać, że konkurencja dla Alby była w tym meczu bardzo słaba.

Można napisać to co zwykle o Vidalu, że walczył, że był nieustępliwy, że chciał grać ofensywnie, do przodu. Z tego ostatniego wyniknęły nawet dwa otwierające podania. Nie można jednak zapomnieć o jego grzechach, z czego tym największym jest strata piłki, która rozpoczęła akcję z pierwszym golem Atletico. Co więcej, w 9. minucie poszedł „na raz”, asekurując pozycję Roberto. Serca do gry nie można mu odmówić, choć poważnych błędów nie powinno rzucać się w niepamięć.

Najlepszy Busquets to Busquets na połowie rywala, gdzie po stracie piłki przez Barcelonę potrafi w błyskawiczny sposób zastosować pressing i odebrać piłkę (30’, 36’, 38’, 40’). Mimo licznych przechwytów i dużej dokładności w grze wcale tak różowo nie było. Przede wszystkim Busquets odpuścił powrót za akcją Atletico przy pierwszej bramce. Do tego miał bardzo groźną stratę na własnej połowie w 11’. Mimo błędów był w oczach Redakcji najlepszym pomocnikiem w tym meczu.

Kolejne słabe zawody w wykonaniu Holendra. Nawet jeśli udało mu się pociągnąć z piłką przy nodze parę metrów, to i tak jego następnym zagraniem było albo podanie do boku, albo do będącego blisko niego Messiego. Nie podejmował ryzyka, nie szukał niekonwencjonalnych zagrań, był apatyczny. Dodatkowo miał swój udział przy drugiej bramce Atletico, gdyż to od jego niecelnego podania do Busquetsa rozpoczęła się akcja bramkowa Rojiblancos. Co do trzeciego gola, to choć winy nie ponosi on sam, to należy wspomnieć, że nie udało mu się przeciąć jednego z podań.

Znowu najlepszy. Ponownie można pisać o tym, że był jedynym, który stwarzał realne zagrożenie pod bramką Oblaka. Gol w 51’, trzy otwierające podania, liczne dryblingi. O tym, że nie przeszedł obok meczu, świadczy również liczba kontaktów z piłką (107). Jedynie można się przyczepić do straty w 46’, która rozpoczęła groźnie wyglądającą kontrę Atletico - ostatecznie nic z niej jednak nie wyszło.

Miał mało kontaktów z piłką. Wcześniej wspomniano przy opisie gry De Jonga, że po rajdzie oddawał piłkę do boku albo najbliższego kolegi. W takich momentach Suarez rzadko dawał argument swoim kolegom do grania prostopadłych piłek w jego kierunku. Miał jednak swoje momenty, jak otwierające podanie do Griezmanna w 40’ czy wyjście do dośrodkowania Alby w 62’. Może to nie on skierował piłkę do siatki, ale na pewno mocno się do tego przyczynił.

Byłby to niezły albo nawet dobry mecz w wykonaniu Griezmanna, gdyby nie strata w 86’, która zapoczątkowała akcję na 3:2 dla Atletico. To pierwszy minus wpływający na ocenę. Drugim jest niewykorzystanie „setki” w 40’, ale odpłacił część swojej winy bramką na 2:1. Miał też bardzo niebezpieczne strącenie futbolówki głową w 34’, które mogło skończyć się zmianą rezultatu na korzyść Barcelony. Szkoda, że po ładnym minięciu rywala w 56’ nie udało mu się zdobyć gola. Można jeszcze pochwalić Francuza za przerzut przyspieszający akcję w 8’.

Trzecia bramka to ogólny bałagan w ustawieniu Barcelony. Częścią tego bajzlu stał się Rakitic - po wysokim wyjściu Pique Chorwat zdecydował się na ratowanie powstałej sytuacji wślizgiem. Decyzja okazała się błędna, Atletico strzeliło na 3:2 i wygrało mecz. Może i grał krótko, ale przyczynił się do wyniku.

Grał za krótko.