Przy grze Niemca należy odnotować 3 interwencje. Pierwsza z nich miała miejsce w 8’ i była z nich wszystkich najtrudniejsza, gdyż zmusiła Ter Stegena do ekwilibrystycznej parady. Pozostałe (76’ i 94’) należą raczej do bramkarskiej rutyny i nie wymagały one popisu umiejętności portero Barcy. Do tego na plus świetna gra nogami z 35’ - miękko, spokojnie i precyzyjnie. Przy straconych bramkach nie miał nic do powiedzenia. Niemiecka solidność.

Końcówkę spotkania z pewnością miał piorunującą, notując dwie asysty, ale od początku. Roberto przeplatał dobre zachowania złymi, zarówno w ofensywie, jak  i w defensywie. W 13’ dwukrotnie udanie naciskał na rywala zmuszając go do błędu, w 44’ dobrze przeczytał grę, grając w obronie na wyprzedzenie, zaś w 54’ zablokował strzał Tello. Z drugiej strony dwa razy zabrakło mu zdecydowania – w 17’ nie było agresywnego doskoczenia do rywala, który następnie odnalazł podaniem Moreno, a w 74’ do spółki z Pique nie potrafił odebrać piłki przeciwnikowi przy linii bocznej, co doprowadziło do akcji bramkowej Betisu. Jest jeszcze sytuacja przy pierwszej bramce Verdiblancos z 48’, ale przy niej Roberto był osamotniony na prawej flance i musiał mieć uwagę skupioną na dwóch rywalach, więc jest usprawiedliwiony. Nierówny występ.

Dwa razy dał się wyciągnąć z linii i przez brak zdecydowania jego i jego kolegów rywale z łatwością wykorzystywali wolną przestrzeń pozostawioną przez Pique. Mowa tu o sytuacjach z 17’ i 74’. Równie dobrze mogły paść dwa gole, ale „na szczęście” skończyło się tylko na jednej bramce spowodowanej tym błędem. Na dodatek w 21’ nie zdążył z interwencją w polu karnym, ale wtedy Lenglet stanął na wysokości zadania. By w opisie nie było szaro i ponuro, to należy przywołać interwencję w polu karnym w 14’ i wygrany pojedynek 1 na 1 w 65’. Trzeba również usprawiedliwić Pique przy pierwszej bramce rywali – obcierka Roberto nie dała mu szans na interweniowanie.

Dostosował się poziomem do swojego partnera ze środka obrony. Miał co prawda więcej interwencji od Pique, na które warto zwrócić uwagę (21’, 26’, 47’ czy 55’), ale był mocno zamieszany w obie stracone bramki. W 48’, w przeciwieństwie do Pique, miał czas na reakcję po zmianie kierunku lotu piłki przez Roberto, jednak nie zrobił praktycznie nic, by skasować akcję. Z kolei w 74’ poszedł na raz. Na koniec przegrał walkę o pozycję z przeciwnikiem przy rzucie rożnym, ale ten oddał strzał prosto w Ter Stegena (94’). Najgorszy spośród piłkarzy Barcy.

Tradycyjnie zagrał bardziej ofensywnie od Roberto i nawet udało mu się zgarnąć asystę w 49’. Też na pochwałę zasługuje podanie z 31’ do Fatiego, który był faulowany w polu karnym, ale ogólnie w jego grze było dużo niedokładności, zarówno przy ostatnim podaniu (13’, 70’, 78’ czy 88’), jak i w grze wzajemnej (65’, 77’). W obronie, mimo że większość akcji Betisu szła prawą stroną Barcelony, to jednak kiedy gra była prowadzona stroną Alby, ten miał problemy z ich powstrzymaniem. W 28’ poszedł na raz, a w 76’ był spóźniony i dopuścił do niebezpiecznego dośrodkowania rywala. Przeciętne spotkanie w jego wykonaniu.

Nie wszedł w mecz dobrze, o czym świadczą przegrana walka o pozycję przy rzucie różnym Verdiblancos w 8’ (interwencja Ter Stegena) i strata w 12’. Potem było już lepiej, szczególnie przy rozegraniu. De Jong był tym piłkarzem, który swoimi podaniami przyspieszał grę, ułatwiając swoim kolegom tworzenie zagrożenia pod bramką Bravo, jak w 26’, 35’, 46’ czy 49’. Poprawił się również w grze obronnej, dobrze czytając grę w 38’, odbierając futbolówkę w 50’ czy asekurując Lengleta w 93’. Był blisko akcji przynoszącej Betisowi drugiego gola, ale trzeba przyznać, że goście wykorzystali wielbłądy Roberto, Pique i Lengleta, a potem świetnie zakończyli akcję – Holender był zdany na łaskę rywali i chyba tylko heroizm i/lub szczęście mogły uchronić wtedy Barcelonę przed stratą bramki.

Dyskretny mecz Busquetsa, ale to nie znaczy, że zagrał dobrze. W 8’ i 10’ dzięki dobremu ustawieniu udało mu się zażegnać niebezpieczeństwo, w 70’ posłał kapitalne podanie, a w 79’ zanotował ważny odbiór. Na minus - w 17’ Moreno przebiegł przed jego nosem jak Struś Pędziwiatr przed Kojotem. Miał szansę przynajmniej utrudnić mu rozpędzenie się, ale Busi kompletnie go odpuścił, co doprowadziło do niebezpieczeństwa pod bramką Barcy. Do tego minutę później poszedł na raz w środku pola. Można napisać „nihil novi”.

Nie był to udany mecz Pedriego mimo gola w końcówce i prawdziwego ciasteczka podarowanego Griezmannowi w 26’. Miał trzy straty rozpoczynające groźne akcje Betisu (18’, 55’ i 57’). Nieco szwankował przerzut piłki (4’) i ostatnie podanie (67’). Poza wspomnianym golem i magicznym podaniem trzeba go pochwalić za umiejętność utrzymania się przy piłce pod presją rywala (30’) i pracę w obronie (15’), choć z drugiej strony niezbyt często się w niej udzielał. Mimo że był to gorszy mecz w wykonaniu nastolatka, to jednak utrzymał pewien poziom.

Wrzutki mu nie siedziały, był też na bakier z pomocą Roberto w grze obronnej - w 8’ odpuścił Moreno na skrzydle. Miał parę prostych strat (16’ czy 56’), ale należy go pochwalić za jego działania w ofensywie na prawej flance, gdzie wygrywał pojedynki 1 na 1 (6’ czy 42’). Zdobył również ładną bramkę w 22’ i był bliski zdobycia dubletu w 58’, jednak rywal zablokował piłkę ręką. Z pewnością jedna z wyróżniających się postaci w Blaugranie.

Ocenienie występu Griezmanna stanowi prawdziwą zagwozdkę. Na pewno nie wszystko w jego grze wyglądało źle, gdyż wykreował naprawdę dużo sytuacji kolegom na strzelenie gola. W 6’ i 9’ uruchomił Fatiego, który następnie uderzał na bramkę. W 23’ zanotował asystę, a w 58’ posłał otwierającą piłkę do Messiego, w 68’ odebrał piłkę na połowie Betisu i akcję powinien zakończyć z kolejną asystą na swoim koncie. Również w 73’ wyłożył piłkę do strzału Pedriemu w polu karnym. Poza tym, mimo olbrzymiej nieskuteczności i tak udało mu się zakończyć spotkanie z golem, dzięki świetnemu podaniu Alby oraz sprytowi Messiego. Normalnie ocena za ten mecz byłaby wysoka i Griezmann mógłby się bić o tytuł Zawodnika Meczu, ale nieskuteczność z pierwszej połowy musi zostać odzwierciedlona w nocie końcowej.

Prezentował się nieźle. W 5’ odzyskał piłkę przy polu karnym Bravo i posłał otwierające podanie do Griezmanna, w 6’ uderzał na bramkę (minimalnie niecelnie), a w 31’ wywalczył rzut karny, który niestety przypłacił kontuzją. Na minus straty w 3’ i 26’ oraz wrzucenie na minę Busquetsa w 10’. Najważniejsze, by wyleczył, a nie zaleczył kontuzję.

Mógł mieć wejście smoka, gdyż tuż po wejściu znalazł się w dwóch dogodnych sytuacjach do zdobycia gola, jednak dwa razy zawiódł (68’, 70’). Jeśli chodzi o grę w polu, to nie można mieć większych zarzutów, a wręcz przeciwnie. W 78’ i 89’ tworzył zagrożenie pod bramką Betisu, najpierw uruchamiając Albę, a następnie dając bardzo dobrą, ostrą piłkę wzdłuż linii bramkowej - Braithwaite'owi niewiele brakowało do jej przecięcia. Więcej zdecydowania i pewności siebie pod bramką rywala, a będzie dobrze.

Miał dobre 16 minut na zaprezentowanie się, ale niewiele wniósł do gry. W 84’ popracował w pressingu, a w 89’ był bliski gola po wrzutce Trincao. Nota wyjściowa.

Grał za krótko.

Leo zawsze odpowiadał na boisku i tak stało się tym razem. Może to był tylko Betis, ale Barca potrzebowała zwycięstwa jak powietrza i Messi swoją grą poprowadził drużynę do wygranej po raz n-ty. Dwa gole, kluczowe przepuszczenie piłki w 49’, tworzenie zagrożenia w 47’ czy w 58’, kiedy podyktowano rzut karny. To nie był mecz, w którym Argentyńczyk zaprezentował topową formę, ponieważ niekiedy brakowało mu pomysłu na rozwiązanie akcji (50’, 54’ czy 89’). Mimo tego zasługi są wystarczające, by zgarnąć tytuł Zawodnika Meczu.