Barcelonie uciekły w tym roku dwie świetne okazje rynkowe

• Mimo trudności finansowych Barcelona sprowadziła w tym roku kilku graczy za całkiem spore sumy, w dużej mierze dzięki uruchomieniu słynnych dźwigni finansowych
• Pozostaje jednak pytanie, czy w pogoni za rozpoznawalnymi na rynku piłkarzami Barça nie przegapiła okazji na pozyskanie innych, być może mniej znanych, ale jednak utalentowanych zawodników
• W 2022 roku do wyjęcia było dwóch obecnych mistrzów świata

Pierwsza przegapiona okazja wiąże się z Enzo Fernándezem, którym Barcelona interesowała się już w czasach jego gry w River Plate, ale nie zdecydowała się na przeprowadzenie operacji. Po 21-latka sięgnęła Benfica, wydając na niego 12 milionów euro. Fernández niemal od razu zaczął się spłacać i już po kilku tygodniach zrobiło się o nim głośno w kontekście transferu do wielkiego klubu. W gronie kandydatów pojawiła się też Barca, która rozgląda się za pomocnikami w obliczu odejścia Sergio Busquetsa. Cena Fernández wystrzeliła jednak w górę, a po zdobyciu mistrzostwa świata i sięgnięciu po nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza turnieju transfer wydaje się już całkowicie nierealny z perspektywy Blaugrany. Argentyńczyk znajduje się na celowniku najbogatszych klubów, a Benfica zaciera już ręce.

Pozyskanie pomocnika nie było głównym celem Barcelony w lecie, zwłaszcza że tę formację miał uzupełnić Franck Kessie. Mimo to zainteresowanie Fernándezem i obserwowanie go podczas mundialu wskazuje, że Barça myślała o sprowadzeniu 21-latka. Wygląda więc na to, że Katalończycy przespali możliwość pozyskania zawodnika, który mógłby za kilka miesięcy zastąpić Sergio Busquetsa i stworzyć z Frenkiem de Jongiem duet dobrze uzupełniających się defensywnych pomocników. Przyszłego lata Barcelona i tak stanie przed koniecznością wzmocnienia tej pozycji, ale może nie mieć zbyt wielu opcji do wyboru, więc niewykluczone, że ostatecznie znów skorzysta z wariantu oszczędnościowego, pozyskując za darmo Jorginho czy N'Golo Kanté. Środki na kupno Fernándeza były dzięki dźwigniom, ale Barça wydała krocie na Raphinhę, Julesa Koundé i Roberta Lewandowskiego.

Sprowadzenie klasowych graczy na już wydaje się sensownym planem Joana Laporty, aby poziom zespołu nie został obniżony, co z kolei wiązałoby się ze zmniejszeniem przychodów ze wszystkich sektorów działalności klubu. Pytanie tylko, czy przy okazji nie wykazano się brakiem pewnej wizji i prawidłowej oceny potencjału zawodników, zwłaszcza że letnie transfery, mimo pewnej poprawy zespołu, i tak nie doprowadziły do uniknięcia klęski związanej z odpadnięciem z Ligi Mistrzów już w fazie grupowej. Czy nie można było lepiej zainwestować posiadanych środków, zwłaszcza że w razie czego trudno będzie odzyskać pieniądze wydane na tych graczy w przypadku ich sprzedaży, a kupno młodszych piłkarzy daje na to większe szanse.

Kolejnym przykładem może być kolejny mistrz świata Julian Álvarez. Barcelona miała go w zimie na celowniku, ale ostatecznie odpuściła i postanowiła pozyskać Ferrana Torresa za 55 milionów euro. Tymczasem Manchester City za mniejszą część tej sumy (21,4 mln) sprowadził Álvareza, który udowodnił swój talent podczas mundialu. Tylko Kylian Mbappe i Leo Messi strzelili więcej goli od niego. W zespole The Citizens 22-latek trafiał do siatki co 127 minut, a Pep Guardiola będzie miał kłopot bogactwa, biorąc pod uwagę morderczą skuteczność Erlinga Haalanda. Za to Barcelona nie ma kompletnie nikogo, kto mógłby dać gwarancję jakości na środku ataku po odejściu Lewandowskiego. Barcelona wyłożyła więc niemal dwa razy więcej na samego Ferrana Torresa lub samego Raphinhę niż kosztowałoby ją kupno Álvareza i Fernándeza. Warto się zastanowić, czy Barça nie powinna, zwłaszcza w obecnej sytuacji finansowej, częściej stawiać na wschodzące talenty, niż na uznanych zawodników o dużej wartości rynkowej.