Oceny za porażkę z PSG

Zaliczył poprawny mecz, przy pierwszej bramce poszedł na raz i nie miał nic do
powiedzenia. Przy drugiej też nie pomógł, ale ciężko oczekiwać od bramkarza bez rytmu
ratowania drużyny w takich klarownych sytuacjach. Pozostałe akcje wybronił, szczególnie
podobać się mogła ładna dla oka interwencja po strzale z rzutu wolnego. W rozegraniu
bywało różnie, ale wiadomo, że to nigdy nie była mocna strona Polaka.

Francuz odzyskał miejsce w podstawowej jedenastce i swoją grą całkowicie uzasadnia wybór sztabu szkoleniowego. Nie wygrał wszystkich pojedynków, ale nawet jak zdarzyło mu się jakiś przegrać, szybko naprawiał swoje błędy. Możemy żałować z perspektywy czasu, że nie zdecydował się pójść w ślady de Jonga i po prostu sfaulować rozpędzonego Mendesa przed pierwszą bramką.

Musiał mierzyć się z młodymi zawodnikami PSG, o których postronny kibic niewiele mógł
przed meczem powiedzieć i wyszedł z większości tych pojedynków zwycięsko. Poza akcją
bramkową, niestety. Świetna interwencja w pojedynku z Barcolą w okolicach 75’. Wyglądał
mimo to najsłabiej spośród obrońców i trzeba zacząć zastanawiać się nad posadzeniem go
na ławce, tym bardziej, że konkurencja nie śpi.

Okrzepł. Doświadczenia z poprzedniego sezonu procentują i widać w grze wychowanka większy spokój i ogładę. Musiał radzić sobie z Hakimim, Barcolą i wieloma piłkami za swoje plecy. Zaliczył bardzo dobry mecz, większość podań udanie zatrzymywał, potrafił nawet świetnie wyjść spod pressingu, co wzbudziło zachwyt kibiców. Rywale nie stwarzali zagrożenia jego stroną, tylko raz dał się wyraźnie ograć i Barcola groźnie uderzał z pola karnego. Do tego 100% celnych podań. Zmieniony w 72’, mógł schodzić z boiska z podniesioną głową.

Holender wszedł być może na swój najwyższy poziom i na tle drużyny, która również słynie z mocnego środka pola, kolejny raz to potwierdził. Szkoda, że tylko w pierwszej połowie. Ciężko na gorąco diagnozować tak drastyczny spadek wydajności po przerwie, tym bardziej, że akurat Frenkie wyglądał dobrze fizycznie, przez całe 90 minut. Plus za zatrzymanie Mendesa, za co nieomal nie osłabił drużyny. Tym razem mu się upiekło.

Tym razem nie było fajerwerków, ale parę razy udało mu się rzucić zaklęcie Confundus na
rywali. Kontrolował piłkę i całą grę, a w połączeniu z szybkimi i ruchliwymi napastnikami mógł wykazać się kilkoma akcjami kombinacyjnymi. Niestety, w drugiej połowie, pozostając w uniwersum Harry'ego Pottera postanowił przywdziać pelerynę niewidkę i zniknął z mapy
Montjuic. Zabrakło mu też sił i został słusznie zmieniony. Pytanie, czy nie warto go było oszczędzić z Sociedad, tym bardziej, że Luis de la Fuente na najbliższym zgrupowaniu na pewno tego nie zrobi. Teraz już się tego nie dowiemy.

Wrócił do podstawowej jedenastki i oczywiście zaznaczył od razu swoją obecność kapitalną akcją indywidualną. Miał swój udział przy pierwszej bramce, bowiem to on przechwycił bezpańską piłkę w środku pola. Dość łatwo wywalczył żółtą kartkę na Mendesie i wydawać by się mogło, że wywalczył też drugą, ale innego zdania był będący w słabszej dyspozycji Michael Oliver. Flick do końca trzymał go na boisku, licząc na jego magię, ale tym razem jej zabrakło.

Odpoczywał w weekend, żeby być w najwyższej formie na hitowe starcie. Jego rywale do
gry w pierwszym składzie zamienili się z nim miejscami w gabinecie lekarskim, a Hiszpan
mógł w końcu pokazać swoją wartość. Jak wyszło? Tragikomicznie. Zdecydowanie
najsłabszy zawodnik. Mało konkretów, do tego zmarnowana świetna sytuacja w drugiej
połowie. Dani nie może się odnaleźć w nowym sezonie, jeden dobry mecz na dwa miesiące to zdecydowanie za mało.

Anglik jest w formie i odzyskał wiele ze swojej pewności siebie, co przekłada się na boisko.
Zaliczył sporo udanych akcji ofensywnych, a na najwyższą uwagę zasługuje świetna asysta
przy golu Ferrana. Bywało też mniej kolorowo, kiedy nieudanie zagrywał z pierwszej piłki,
czy tracił futbolówkę w prostych sytuacjach.

Miał niezwykłą łatwość w dochodzeniu do sytuacji. Wydaje się, że to dzięki swojej ruchliwości wygrał rywalizację z Robertem o grę w tym prestiżowym starciu i wybór trenera się obronił. Grał przez pełne 90 minut i w końcówce dalej biegał jak szalony do pressingu oraz skutecznie interweniował wślizgiem we własnym polu karnym. Szkoda niewykorzystanej okazji po nieszablonowym podaniu Lamine Yamala, ale zrobił wszystko bardzo dobrze, zabrakło tylko odrobiny szczęścia.

Słaba zmiana. W niczym nie pomógł, a w pressingu lepiej wyglądał w końcówce zmęczony
przecież Ferran. Zaliczył nieporozumienie z Bernalem, po którym dobrą okazję miało PSG.
Flick liczył na jego instynkt, ale prawda jest taka, że chaotycznie broniąca się Barcelona
potrzebowała bardziej dodatkowego pomocnika lub obrońcy, niż mało mobilnego napastnika.

Dość szybko po wejściu dostał od sędziego “kaganiec” w postaci niezrozumiałej żółtej kartki.
Po niej nie mógł już pozwolić sobie na ostrzejszą grę. Na nasze nieszczęście Marc nie
odmienił słabo grającej Barcelony, a jego występ był kompletnie bezbarwny.

Gdzie był Alejandro w 90 minucie? Być może chciał zaasekurować Cubarsiego, ale w środku pola było aż nadto zawodników, podczas gdy na jego nominalnej pozycji nie było nikogo. Niezrozumiałe ustawienie całego zespołu, ale to on zawinił najbardziej. Zaliczył bardzo niepewne wejście, nie wykorzystywał swojej szybkości, a cała linia po jego wejściu była rozregulowana i dopuszczała gości do wielu groźnych sytuacji. Kto by się jeszcze niedawno spodziewał, że obrona z Martinem będzie pewniejsza niż z Balde?

Kolejna słaba zmiana. W krótkim czasie swoim niezdecydowaniem sprezentował rywalom świetne okazje, również po rzucie rożnym. Kiedy znalazł się w sytuacji, gdzie mógł przyspieszyć grę podaniem progresywnym nie widział tych opcji i wycofywał piłkę do tyłu. Ciężko jednak oczekiwać od zawodnika po takiej przerwie dobrej gry w takim meczu, z triumfatorem ostatniej edycji Ligi Mistrzów. Może być tylko lepiej, tym bardziej, że sporo kolegów z formacji jest niezdolnych do gry.

Bez oceny, grał za krótko.