Jakie szanse na powrót do zdrowia ma Tito?

Śliniankę przyuszną unerwia nerw twarzowy (VII). Ślinianka ta jest bogata w przewody limfatyczne. Nowotwory gruczołów ślinowych, głównie ślinianki przyusznej, stanowią od trzech do 4 procent zmian nowotworowych pojawiających się w obrębie głowy. Średni wiek pacjentów zapadających na to schorzenie wynosi 55 lat. Nie wszystkie nowotwory ślinianek przyusznych są groźne, około 25 procent guzów przyusznego gruczołu ślinowego wykazuje charakter złośliwy.

U większości pacjentów, cierpiących na nowotwór ślinianki przyusznej, zmiana, zarówno łagodna jak i złośliwa, manifestuje się w postaci zgrubienia. Odczuwany ból jest zwykle łagodny i przerywany, pojawia się tylko czasami, jednak nie umożliwia rozróżnienia zmiany o charakterze łagodnym od złośliwej.

Najczęstszym typem jest rak śluzowo-naskórkowy (łac. carcinoma mucoepidermale). Większość nowotworowych zmian śluzowo-naskórkowych nie wykazuje dużej zjadliwości, rozwija się powoli i jest łatwa do wyleczenia, po operacyjnym usunięciu zmienionej tkanki. Inne zmiany nowotworowe, nie tak częste jak rak śluzowo-naskórkowy, mogą wykazywać dużą zjadliwość, większą inwazyjność w stosunku do tkanki gruczołu ślinowego i węzłów chłonnych, oraz czasami (choć niezbyt często) dawać przerzuty.

Od 20 do 25 procent pacjentów, ze złośliwymi zmianami nowotworowymi, wykazuje przerzuty dające pozytywny wynik w badaniu klinicznym, lecz niewidoczne w obrębie węzłów chłonnych szyi w momencie diagnozy. Leczenie rozpoczyna się od chirurgicznego usunięcia zmienionej tkanki wraz z szyjnymi węzłami chłonnymi.

Zazwyczaj nowotwór jest odseparowany od nerwu twarzowego. W rzeczywistości, to paraliż twarzy jest najpoważniejszym powikłaniem, jakie może nastąpić w wyniku operacyjnego wycięcia ślinianki przyusznej. Radioterapia, będąca uzupełnieniem leczenia chirurgicznego, jest stosowana w większości przypadków wycięcia poważnych zmian nowotworowych. Leczenia uzupełniające z wykorzystaniem radioterapii obejmuje obszar ślinianki przyusznej i węzłów chłonnych szyjnych górnych. Cała powierzchnia szyi, po stronie, na której obecny był nowotwór, zostaje poddana leczeniu w przypadku wycięcia zmian złośliwych, lub takich, które manifestowały się w węzłach chłonnych w momencie rozpoznania.

Radioterapia może wywoływać kserostomię (wysychanie śluzówki jamy ustnej). Z tego powodu unika się napromieniania tkanki śliniankowej znajdującej się po przeciwnej stronie szyi. Ten rodzaj terapii może również powodować szczękościsk (trudność w otwieraniu ust) w następstwie leczenia.

Prawdopodobieństwo całkowitego operacyjnego wyleczenia nowotworów o niskiej zjadliwości jest wysokie, a radioterapia nie zawsze jest konieczna. Częstość lokalnych nawrotów choroby, przy zastosowaniu wyłącznie leczenia chirurgicznego, waha się od 50 do 60 procent, w przypadku nowotworów złośliwych.

Z tego powodu zaleca się zastosowanie dodatkowego leczenia w formie radioterapii. Wśród pacjentów leczonych chirurgicznie oraz za pomocą pooperacyjnej radioterapii doszło do nawrotu choroby w 24 procentach przypadków, z czego 9 procent miało charakter lokalny. W przypadku takich nowotworów współczynnik przeżywalności kolejnych 15 lat wynosi 60 procent.

W przypadku Tito Vilanovy, należy wziąć pod uwagę możliwość obecności pewnych pozostałości tkanki węzłów limfatycznych w obszarach oddalonych od miejsca wycięcia węzłów chłonnych szyjnych. Pomyślne wykonanie resekcji, następnie zastosowanie radioterapii (której działanie wzmacnia chemioterapia), zapewnia optymalizację kontroli możliwego procesu nowotworzenia w tym obszarze oraz, co za tym idzie, zakończenie leczenia sukcesem.