100 najlepszych według Guardiana

Gazeta The Guardian opublikowała pełną listę 100 najlepszych piłkarzy na świecie stworzone na podstawie głosowania przeprowadzonego wśród międzynarodowych ekspertów. W zestawieniu znalazło się miejsce dla 12 piłkarzy FC Barcelony, są to: Messi (1 miejsce), Xavi (3), Iniesta (4), Busquets (14), Piqué (24), Fàbregas (36), Mascherano (39), Dani Alves (43), Puyol (46), Jordi Alba (55), David Villa (62) i Pedro (72).

Barça ma najwięcej piłkarzy w zestawieniu. Na drugim miejscu znalazły się drużyny Realu Madryt i Bayernu, które mają na liście po 10 zawodników, natomiast ośmiu swoich przedstawicieli mają zwycięzca ostatniej edycji Ligi Mistrzów Chelsea oraz mistrz Anglii Manchester City.

Pedro (72) - nikt nie słyszał o tym zawodniku do momentu przyjścia Guardioli. Klubowe raporty wskazywały na to, że klub powinien dać odejść temu piłkarzowi. Jednak Pep lubił szybkość i wykończenie akcji, jaki dysponuje Pedro, dlatego kiedy został szkoleniowcem pierwszej drużyny Barcelony, zabrał ze sobą utalentowanego skrzydłowego. Dwa lata później Pedro świętował zdobycie Mistrzostwa Świata. Ruchliwy i bardzo szybki, potrafiący bardzo wysoko naciskać na swoich rywali, dający Barcelonie, tak bardzo potrzebną intensywność, jak i ważne gole, do których ten chłopak ma takie szczęście.

David Villa (62) - najlepszy strzelec EURO 2008, Mistrzostw Świata 2010 i najlepszy strzelec w historii reprezentacji Hiszpanii. Przez lata brakowało mu tylko jednego: gry, dla jednego z dwóch najlepszych klubów ligi hiszpańskiej. W 2010 roku w końcu trafił do Barcelony. Rok później zdobył bramkę w finale Ligi Mistrzów. Kontuzja i dominacja strzelecka Leo Messiego w ostatnim czasie, przeszkadzają Villi w potwierdzeniu swojej klasy, ale były piłkarz Valencii jest jednym z niewielu napastników, którzy mogą pochwalić się takimi umiejętnościami, czuciem gry i skutecznością pod bramką.

Jordi Alba (55) - dla młodego piłkarza, wydalenie z klubu w wieku 16 lat, musiało być wielkim ciosem. Jordi Alba przeniósł się do małego katalońskiego klubu UE Cornella, grającego przy 1,5 tysięcznym stadionie. Po kroku wstecz, jego kariera przyspieszyła nieprawdopodobnie, aż do momentu powrotu na Camp Nou. Do Barcelony wrócił, jako Mistrz Europy z reprezentacją Hiszpanii.

Carles Puyol (46) - gdyby Świat był sprawiedliwszy, kapitan Barcelony ostatnie lata rywalizowałby o nagrodę najlepszego piłkarza na świecie ze swoimi klubowymi kolegami, z Messim, Iniestą i Xavim na czele. Oni, pomijających wszystkich innych, rozumiej znaczenie Puyola.

Dani Alves (43) - przez ostatnie lata był jednym z najlepszych bocznych obrońców na świecie. Ostatnie 12 miesięcy już nie było tak dobre. Brazylijczyk jest nadal jednym z najlepszych na swojej pozycji, ale liczne kontuzje w ostatnim czasie sprawiły, że Alves musi walczyć o miejsce w składzie Barcelony. Mając przed sobą Mistrzostwa Świata w Brazylii, boczny obrońca może w lecie opuścić Camp Nou i wrócić do ojczyzny. W ostatnim wywiadzie dla Guardiana powiedział, że kocha oglądać Garetha Bale'a, ponieważ gra, „jak Brazylijczyk".

Javier Mascherano (39) - po transferze do West Hamu w 2006 roku był dziwnie pomijany przez Alana Pardew. Przejście do Liverpoolu pokazało jednak, że Javier Mascherano jest jednym z najbardziej utalentowanych defensywnych pomocników od czasu Makelele. Argentyńczyk przejawia czasem skłonności do brutalnych i niepotrzebnych wejść, zdarzają mu się dyskusje z arbitrami, ale jest jednocześnie świetny technicznie i na tyle dobrze czyta grę, że od transferu na Camp Nou jest zastępcą Carlesa Puyola na środku obrony.

Cesc Fàbregas (36) - od piłkarza, który nie był pierwszym wyborem, Cesc Fàbregas stał się kimś, kto miał olbrzymi wpływ na reprezentacyjną piłkę. Podczas EURO 2008 wykorzystał decydującego karnego, który wyeliminował Włochów. W 2010 roku asystował przy bramce Andrésa Iniesty, która dała tytuł Mistrza Świata. W 2012 roku po raz kolejny wziął odpowiedzialność za decydującego karnego, który dał Hiszpanii przepustkę do Kijowa. Jako fałszywa ‘9' odegrał w finale kluczową rolę. Fàbregas to typowy wychowanek Barcelony, ale zdecydowanie bardziej bezpośredni niż Xavi, czy Iniesta.

Gerard Piqué (24) - pewnego dnia, ojciec Piqué, będący dyrektorem w Barcelonie, zaprosił do swojego domu Louisa van Gaala. „Poznaj Gerarda, on będzie następnym środkowym obrońcą w Barcelonie" - powiedział ojciec. Van Gaal popchnął lekko młodego chłopaka i odpowiedział: „jest zbyt słaby, żeby być obrońcą w Barcelonie". W Manchesterze United, jak sam Piqué przyznaje, nauczył sę, jak wykorzystywać swoje ciało. Mając 192 cm wzrostu jest co wykorzystywać. Dodając do budowy ciała ogromny talent, Piqué jest jednym z najlepszy obrońców na świecie.

Sergio Busquets (14) - nie jest najpopularniejszym piłkarzem na świecie, jego przeciwnicy, którym nie podoba się podejście tego piłkarza, istnieją, ale krok po kroku, nawet jego najwięksi oponenci są zmuszeni przyznać, że Busquets jest świetnym piłkarzem. Wręcz niezbędnym. Czasami może się wydawać, że 24 latek podejmuje zbyt duże ryzyko w swojej grze, aż pojmiesz, że tak naprawdę w jego grze nie ma żadnego przypadku - on po prostu nie podejmuje żadnego ryzyka. Wspaniały z piłką przy nodze, doskonały taktycznie, odpowiedzialny i zawsze inteligentny. Busquets jest człowiekiem, który pozwala innym na robienie tego, co mają robić. Zapytajcie jego kolegów z drużyny, kto tak naprawdę zasługuje na największe pochwały po zwycięstwach, wszyscy będą wskazywać na Busquetsa.

Andrés Iniesta (4) - Sergio Ramos opisał Iniestę, jako piłkarza „oświeconego", kogoś dotkniętego „magiczną różdżką". Jest jednak jeszcze coś innego. Jego gra jest tak pewna, lekka, prawie niezauważalna w obecnych czasach, że może on robić rzeczy, o których inni tylko marzą, od niesamowitego dryblingu, po oszałamiające asysty. Tego lata jeden z fotografów zrobił piękne zdjęcie: Iniesta otoczony przez siedmiu włoskich piłkarzy. On zawsze ma wszystko po kontrolą, jest jednym z najważniejszych piłkarzy reprezentacji, jest człowiekiem, który zdobył najważniejszą bramkę w historii hiszpańskiej piłki. Teraz, kiedy najważniejsza jest kontrola wydarzeń na boisku, będąca nawet obsesją, obrona stała się szczelniejsza, a napastnicy mają coraz mniej miejsca, Ineista oferuje to, co najbardziej przydatne: inspirację.

Xavi (3) - ten znakomity rozgrywający sam przyznaje, że jeszcze kilka lat temu, czuł się jak piłkarz zagrożony wyginięciem. Wszędzie liczyła się tylko siła i wzrost. Jego gra była inna. Teraz, pięć lat później, jest przykładem innego podejścia, które doprowadziło do największych sukcesów, zarówno klubie, jak i w reprezentacji Hiszpanii. Louis Aragones zbudował kadrę wokół niego, co zadziałało. Guardiola zrobił to samo z Barceloną. Xavi odżył. Na przestrzeni ostatnich lat, żaden piłkarz nie wykonał tylu podań: jego średnia wynosi blisko 100 na mecz. Te podania są synonimem sukcesów Barcelony i Hiszpanii. Xavi może zostać jednym z najlepszych hiszpańskich zawodników w historii tej dyscypliny.

Leo Messi (1) - na tym miejscu mógł być tylko i wyłącznie jeden człowiek; to miejsce, jako jedyne nie będzie dla nikogo żadną niespodzianką. Mógł to być ktoś inny? Debata przeniosła się na inną planetę: pytaniem już nie jest, czy Messi jest najlepszy na świecie, ale, czy Argentyńczyk może zostać najlepszym piłkarzem w historii tej dyscypliny. W ostatnim sezonie ligowym zdobył 50 goli, co jest najlepszych wynikiem tych rozgrywek. Był najlepszym strzelcem Ligi Mistrzów cztery razy z rzędu, dwa razy trafiając w finałach. Strzelał również w finale Copa del Rey, w meczach o superpuchar Hiszpanii i Europy, czy w finale Klubowych Mistrzostw Świata. Trudno znaleźć kogoś, kto miałby zająć jego miejsce.

Pierwsza dziesiątka rankingu Guardiana (cały ranking znajdziecie tutaj)