Oceny za mecz z Realem Valladolid

Nie obronił strzału Guerry, ale też obrońcy zostawili go sam na sam z sytuacją beznadziejną. Poza wyciągnięciem piłki z sieci, tym razem Valdes nie miał z nią wiele do czynienia. Jeden błąd przy wybiciu; dobrze na przedpolu i przy stałych fragmentach gry. Dobrze "czyta" w takich sytuacjach lot piłki, co w ubiegłych latach bywało jego piętą achillesową. Ogółem ocena trochę ponad średnią.

"Na oko" lepszy niż w ostatnich meczach dzięki paru udanym akcjom wzajemnym w ofensywie. Z Valladolid "Diabeł tasmański" momentami zamieniał się w Śpiącą Królewnę. Stracił na motoryce i agresji; dobrze, że chociaż wciąż świetnie się potrafi podłączyć i wymienić szybko piłkę. Liczba strat tym razem nie jest dwucyfrowa, dołożył do tego 10 odbiorów. Nie popełnił błędów istotnych dla przebiegu spotkania, na wyższą notę zaoferował zbyt mało wartości dodanej w swoich poczynaniach. Pół oceny w górę za wypracowanie okazji Alexisowi.

Ponownie lepszy ze stoperów. Momentami prawdziwy lider obrony. Nie miał wiele pracy, ale czyścił co trzeba. Świetne wejście i strzał w 12'. Gdyby nie interwencja Marino, Marc miałby swoją drugą bramkę w tym sezonie. Do kilku ważnych, z trudem wyłuskanych piłek w defensywie (np. w 23’, przy akcji 1/1 czy świetny wślizg minutę później) dołożył opanowanie i precyzję w rozegraniu - tylko 3 straty. Oby tak dalej.

Przez większą część meczu dobrze uzupełniał się z Bartrą, lecz w pojedynczych akcjach atakującym graczom rywala pozwalał na zbyt wiele. Zwłaszcza Rueda, Bergdich, Ebert i później Osorio dali się we znaki tak Pique, jak i cierpliwości fanów. Mecz nie inny od większości występów Pique w tej kampanii - stabilnie, ale bardzo średnio.

Spory błąd w kryciu przy bramce na 0:1, któremu nie zdołał uczynić zadość przez resztę spotkania. Znów kłopoty Correi z koncentracją w destrukcji i wydajnością jego wypraw pod atakowane pole karne. Dwa razy bardzo dobre podłączenia ze skrzydła i... to by było na tyle.

Występ bliski wybitnemu. Nie do przejścia w obronie i bez zarzutu w grze piłką. Rekord podań (102) bez ani jednej straty chyba ostatecznie zamyka debatę, kiedy Kameruńczyk zasłuży na bycie pełnoprawnym członkiem zespołu. Już jest.

Wykreował kilka sytuacji kolegom (m.in. do 30. minuty miał na koncie podania na sam na sam do Xaviego i Neymara), ale skończył spotkanie bez asysty. Bardzo dobra współpraca z partnerami z pomocy, choć zdarzały mu się momenty mniejszego zaangażowania w grę. Nadrabiał kreatywnością i chęcią gry zawsze do przodu. Cztery odbiory przypominają o jego wszechstronności.

Wreszcie szybciej, z nutą ryzyka i odwagi. Dawno nie obejrzeliśmy w jednym spotkaniu dwóch kółeczek z piłką i kilku dokładnych przerzutów na skrzydła w jego wykonaniu, choć musimy Creusa trochę zganić za dyspozycję w kilku akcjach sprzed przerwy. Z Valladolid miał więcej (!) strat od Alvesa. Druga połowę Xavi zaczął od zdobycia kluczowej bramki dla losów meczu i później kompetentnie dyktował tempo gry i z wyczuciem dystrybuował piłki. Dyrygent powraca.

Systematycznie wkręcał w ziemię Antonio Rukavinę. Tello miał swój udział w wyprowadzeniu akcji na 1:1 i asystował przy trafieniu Xaviego. Poza ślicznym ustrzeleniem poprzeczki, występ za mało wyrazisty. Ciężko wykazywać się przy tak dysponowanych kolegach z ataku. Mała dotychczas liczba minut sprawia, że brakuje mu skuteczności w dryblingach.

Nawiązał do swej wysokiej formy sprzed roku dużo wyraźniej niż w kilku znacznie dłuższych innych występach w tym sezonie. Odciążył trochę zmęczonych już partnerów w rozegraniu w końcowej fazie meczu.

Uratował sytuację, gdy dogodną okazję miał Osorio. W sumie 4 interwencje przez 13 minut wiernie oddają jakość występu z Valladolid. Grał z energią i koncentracją, których tak brakowało w paru dłuższych występach Busiego tego sezonu. Przydał się, dobra zmiana.

Nie wniósł nic ciekawego do gry Blaugrany. Zdołał zaliczyć dwie straty i w sumie to tyle. Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że nie miał zbyt wiele czasu na rozwinięcie skrzydeł i dlatego nota wyjściowa wydaje się odpowiednia.