Strach Barçy, wiara Realu i DNA Atlético

Mój ojciec urodził się w 1951 roku i Atlético wygrało ligę. Ja urodziłem się w 1977 i Atlético wygrało ligę. Moja córka urodziła się w 2014 i Atlético wygrało ligę. I tak, jestem kibicem Atlético.

Nie zdobyliśmy aż tylu mistrzostw (10), by lekceważyć ten genetyczny związek. Dwa lata temu: trudny finał, w którym piłkarze Simeone stracili wygrany już tytuł, był męką. Zacząłem wstydzić się własnej rodziny. Na ratunek na Camp Nou przyszedł Godín i wszyscy nagle byli szczęśliwi. Kocham cię, Atlético, jakby Lizbona nigdy nie miała miejsca.

Teraz ponownie zostanę ojcem i chciałem uniknąć dodatkowej presji. "To działa tylko z pierwszym dzieckiem, liga należy już do culés" - powtarzałem sobie. Jednak wtedy Barça zmieniła się w Benjamina Buttona i zaczęła się cofać, zmieniając w nastolatka-fatalistę sprzed czasów Johana Cruyffa. Dodaj strach do strachu, wątpliwość do wątpliwości i nagle Atlético z Realem znów wmieszały się w zamęt. Były pewne, że są od niego wolne i mogą myśleć jedynie o Lidze Mistrzów. Aż chce się im dokuczać.

Barça jest już martwa? Nie. Przeciwko Valencii wyglądała lepiej fizycznie i piłkarsko. Zagadka tkwi w psychice jej piłkarzy, która jest jak sudoku. Mimo niezliczonych trofeów na strychu Camp Nou wciąż pozostaje w tej drużynie zdolność do autodestrukcji w rozmiarze XL. Messi wciąż przechadza się po boisku, Neymar nie może odnaleźć swojego miejsca, Alves jest Alvesem, a Luis Enrique pokazuje, że porażka definiuje jego zespoł. Barça żyje, jeśli chce. Chce? Zobaczymy jutro na Riazor. Wiecie, kto zawsze jest żywy? Dokładnie. Oni. Nigdy nie wierzyłem w pięknego Boga, w świat, w którym wciąż sprzedaje się koszulki z krótkim rękawem i płyty Melendiego [hiszpański piosenkarz - przyp. red.]. Moja wiara gra z kontry tak, jak gdyby trenował ją Luis Aragonés. Wierzę w Real Madryt bardziej niż we wszystko inne. Mój Bóg jest ciemny, choć ubiera się na biało.

Na szczęście nie jest wszechmogący. Jeśli któryś z antimadridistas nie boi się dwójki Zidane i Casemiro, nie przyglądał się z uwagą ostatnim 25 latom w piłce nożnej. Filozofia Realu to wygrywanie poprzez torturowanie wrogów i w tym aspekcie jest niezwykle sumienny. Wydaje się, że to obelga, ale to pochwała.

Z pewnością Real to najgorsza z trzech drużyn. Jedyna, która nie ma jasnej osobowości, lepszego planu niż czekanie na to, co będzie. Ale, w odróżnieniu od Barçy, wierzy w siebie. Nawet w Sergio Ramosa. Atlético z kolei nie może patrzeć na swoją historię, bo Simeone napisał ją od nowa. Nie ma wartych wspomnienia poprzedników. Po meczach z PSV wielu kibiców uznało swoich piłkarzy za martwych - "nie ma bramek, nie ma gry, nie ma przyszłości".

Miesiąc później zawodnicy Atléti wzięli byka za rogi - są współliderem i grają w półfinale Ligi Mistrzów. Z Griezmannem, który wyrabia sobie miejsce w światowym top5, Koke Resurección, który zmienia swoje nazwisko w fakt [resurección (hiszp.) - zmartwychwstanie - przyp. tłum], i Torresem, robiącym to co zwykle: niszczącym nekrologi i dającym zwycięstwa. Mecz za meczem, zostało siedem (oby osiem) do osiągnięcia niemożliwego. Kolejny raz. Powtórka, ale... Wiem jedynie, że nie mam więcej dzieci. Nie istnieje serce, które zniesie takie zwycięstwo.