Analiza taktyczna gry Jeisona Murillo

W najbliższy czwartek odbędzie się prezentacja Jeisona Murillo na Camp Nou. Kolumbijczyk został wypożyczony z Valencii do Barcelony do końca obecnego sezonu. W miniony czwartek przedstawialiśmy wypowiedzi byłych trenerów Murillo na temat jego gry, a dziś bardziej szczegółowo analizujemy postawę 26-letniego stopera na boisku i prezentujemy jego mocne i słabe strony.

Mocne strony

1. Gra w powietrzu i pojedynki indywidualne

Gra w powietrzu jest największym atutem Jeisona Murillo. W sezonie 2017/18 Kolumbijczyk wygrywał średnio 2,7 pojedynku w powietrzu, co było dwunastym najlepszym wynikiem wśród środkowych obrońców w LaLidze. Ten atut Jeison Murillo wykorzystuje nie tylko w obronie, ale również w ataku.

Ponadto Kolumbijczyk niemal zawsze wychodzi zwycięsko z pojedynków "ciało w ciało". Jest bardzo silny i często wygrywa pozycję w indywidualnych starciach z rywalami. Dlatego też może sprawdzić się w meczach wyjazdowych z walecznymi przeciwnikami.

2. Może grać na obu pozycjach na środku obrony i nie wybiera skomplikowanych rozwiązań

Murillo jest prawonożny, jednak sprawdza się jako prawy i lewy stoper. W Valencii najczęściej był obsadzany przez Marcelino w tej drugiej roli. Wszechstronność pod tym względem jest niewątpliwą zaletą Kolumbijczyka.

Ponadto warto zaznaczyć, że Murillo najczęściej wybiera najprostsze opcje do podania. Nie wchodzi w niepotrzebne komplikacje, jednak to nie zawsze jest pozytywne przy takim stylu gry, jaki preferuje Barcelona.

3. Pewny w głębokiej obronie i przy dośrodkowaniach z bocznych sektorów

Murillo jest specjalistą w obronie przy wysokich piłkach posyłanych przez przeciwników. Najlepiej czuje się we własnym polu karnym. Bardzo dobrze pokrywa strefy strzału. Często rywale cofają akcję, aby unikać indywidualnych pojedynków fizycznych z Murillo. Kolumbijczyk dobrze czuje się również wtedy, kiedy musi bronić bliżej bramki.

Słabe strony

1. Rozpoczynanie gry

Mocną stroną Murillo nie jest wyprowadzanie piłki. Najczęściej zajmuje się tym jego partner ze środka obrony. W sezonie 2017/18 LaLigi Kolumbijczyk notował średnio 44,2 podania na mecz. Dla porównania, Piqué i Umtiti wykonywali ponad 60 podań.

2. Koordynacja ruchowa

Murillo nie najlepiej radzi sobie w obronie w sytuacjach, kiedy musi manewrować ciałem i dokonywać jego skrętu. Jest dość szybki, jednak brakuje mu zręczności. Dlatego też nie najlepiej czuje się w sytuacjach, kiedy piłka jest posyłana na wolne pole, a on musi ścigać się z napastnikiem, który był w lepszej pozycji wyjściowej. W związku z tym czasami Murillo podświadomie wraca głębiej i łamie linię z partnerem ze środka obrony.

3. Brak przechodzenia w boczne sektory i faule

Murillo zazwyczaj nie wychodzi ze swojej strefy i nie pomaga bocznemu obrońcy. Ponadto jest bezkompromisowy w pojedynkach - albo odbiera piłkę, albo fauluje. Często ostro atakuje piłkę, a jeśli w nią nie trafi, jest narażony nawet na bezpośrednią czerwoną kartkę. Innymi słowy, Murillo zbyt często "idzie na całość" w obronie.