Najbardziej nie lubię w naszej reprezentacji tego, że przyjdzie potem taki mecz z Andorą, San Marino czy innymi kelnerami, coś postrzelają i będzie gadane jak to nie są na właściwych torach, że wywalczą awans na turniej, że atmosfera, że już nie myślą o przegranym ostatnim turnieju, że teraz już czysta głowa i przychodzi mecz z jedną bardziej wymagającą drużyną i znowu jest to samo. Narobią nadziei, człowiek się łudzi, bo zawsze wierzy w swoich i ostatecznie na luziku pyknie nas Słowacja, Senegal, z Islandią wyrywamy rzutem na taśmę remis... Mam wrażenie, że jak Sousa nie wprowadzi twardej ręki w reprezentacji, tylko będzie takim dobrym ziomkiem, to nie będą brali na poważnie jego wytycznych (czyt. mecz i gole ze Słowacją) i nigdy nic nie ugramy. Jak jeden z drugim nie dostanie powołania, to może otrzeźwieją i przykładem tego jest Grosicki, który myślał, że pojedzie za nazwisko.

Tymczasem jutro z resztkami nadziei obejrzę mecz z Hiszpanią, ale nie wiem czy to już na moje nerwy.