Poprzednik Laporty, którego nazwisko wywołuje u mnie bezwarunkowy odruch wyszukiwania niepochlebnych wyrażeń, zostawił w klubie totalny bałagan i powinien za to odpowiedzieć. Szkoda, że zarządzanie cudzymi pieniędzmi przychodzi tak łatwo, a w szczególności gdy samemu można czerpać z tego korzyść. Epizodyczne występy Barcelony bez Messiego, mającego kontuzję czy odpoczywającego z nieszczególnie wymagającym przeciwnikiem, często przypominały jak bardzo cenny dla drużyny jest ten mały-wielki człowiek. Żałuję, że nigdy nie udało mi się doświadczyć jego występu w naszej koszulce na Camp Nou. Trudno wyobrazić sobie, że już niedługo może strzelać bramki przeciwko nam i dawać tą samą radość, którą obdarowywał nas przez tak wiele lat, kibicom innego klubu.
Miejmy nadzieję, że wraz z odejściem Messiego czeka na nas budowa nowego projektu. Przepełniona sukcesami stara gwardia cieszy się przyjemnym życiem w Barcelonie, pobierając przy okazji niebagatelne sumy na swoje konto każdego miesiąca. Podobnie jak niegdyś odejście Ronaldinho było impulsem do zmian, wejściem w nową epokę, tak teraz sytuacja powtarza się z Messim. Wiadomo, nigdy nie uda się zastąpić takiego piłkarza, ale poprzednie sezony udowadniały, że La Masia nie jest całkowicie wymarłą i zardzewiałą konstrukcją. Visca el Barca!