@FCBparasiempre 28 września 1946 r. w Rudzie Śląskiej urodził się Bronisław Bula, pomocnik. ,,Bula! Nie ośmieszaj kadrowicza!”- skandowały trybuny podczas Wielkich Derbów Śląska między Ruchem Chorzów a Górnikiem Zabrze. Nie wiadomo czy te okrzyki podnosiły dume, czy raczej sprawiały przykrość świetnemu piłkarskiemu dyrygentowi. Choć intencja ich autorów była dobra(stanowiły przecież pochlebstwo) to z drugiej strony nieustannie przypominały o otwartej ranie, jaką w karierze Buli stanowiła kadra narodowa. Błogosławieństwem były jego ponadprzeciętne umiejętności piłkarskie. Świetny reżyser gry, z doskonałą umiejętnością kombinacyjnej taktyki, obdarzony bardzo przenikliwym okiem i zdolnością zagrania piłki ,,na nos”. Antoni Piechniczek mówił o nim, że na boisku był prawdziwym profesorem. Przekleństwo stanowił zaś… Kazimierz Deyna, piłkarz niemal bliźniaczy w swym stylu. Dlatego też trener reprezentacji Polski przy wyborze składu decydował się tylko na jednego z nich i na ogół wybierał właśnie rozgrywającego Legii. Premiera kariery reprezentacyjnej obu zawodników, która przypadała na ten sam dzień(24 kwietnia 1968), zdecydowanie wypadła na korzyść Buli. W 62 minucie meczu z Turcją zdecydował się na strzał z dystansu a piłka po rykoszecie wpadła do siatki rywali. W związku z tym już w debiucie zawodnik Niebieskich zapisał na swoje konto premierowego gola. ,, Zadowolony jestem z debiutu wszystkich czterech młodych zawodników: Deyny, Maszczyka, Folbrychta i Buli”- podsumował ówczesny selekcjoner Ryszard Koncewicz. Później zarówno jemu, jak i jego następcom ciężko było znaleźć miejsce na boisku jednocześnie dla ,,Kaki” i Buli. Razem zagrali zaledwie kilka razy. Kazimierz Górski w decydujących momentach trzymał się jednak sztywno koncepcji z Deyną. To on pojechał na Igrzyska Olimpijskie w 1972 oraz na MŚ 2 lata później, z których to imprez Polska przywiozła 2 medale. Dla Buli pozostawały tylko ,,resztki”. Dwukrotnie zagrał w eliminacjach MŚ, osiem razy w eliminacjach ME. Więcej meczów o stawke w jego dorobku reprezentacyjnym brak. W wywiadzie dla katowickiego ,,Sportu” przyznawał że sporo było jego winy bo przesadzał z widowiskową grą pod publiczkę. Jacek Gmoch natomiast już całkiem odpuścił tę kandydaturę. Może w gre weszły też zadawnione rany, bo Bula wspominał że to właśnie z nim najostrzej rywalizował na boisku i na ogół nie szczędzili sobie razów. Wetował to sobie na niwie ligowej. Okrzyki ,,Bula, nie ośmieszaj kadrowicza” wznoszone były przy okazji arcyprestiżowych Wielkich Derbów Śląska przeciwko Górnikowi Zabrze. Bula wraz z kolegami z Ruchu mierzył się z odwiecznym rywalem w składzie, między innymi z medalistami MŚ: Fischerem, Gorgoniem, Szarmachem, mistrzem olimpijskim Lubańskim czy też Banasiem. Tymczasem największą gwiazdą został właśnie Bula. ,, Gwiazda Buli jaśniała potem już pełnym blaskiem, on narzucał grze Niebieskich tempo. Pełnymi finezji podaniami raz po raz puszczał w bój kolegów, sam nie rezygnując z każdej próby szturmowania przedpola zabrzan. On podjął ciężar odpowiedzialności za losy meczu i dzięki jego grze pełnej fantazji, polotu i co najważniejsze skuteczności”- pisał o nim katowicki ,,Sport”. W tym meczu ustrzelił hat-tricka. Za swoje najlepsze spotkanie jednak uważał inne starcie z Górnikiem, te z 1970 r. Choć nie strzelił w nim gola, to od ,,Sportu” otrzymał maksymalna note- pięć gwiazdek. Do dziś zresztą jest najlepszym strzelcem Niebieskich w Wielkich Derbach Śląska. Inna wielką chwile triumfu musiał przeżywać w 1975, gdy Kazimierz Górski wręczał mu medal za mistrzostwo Polski. Publiczność kochała jego widowiskowa gre. Należał do najbardziej wyróżniających się gwiazd ligi na przełomie lat 60-tych i 70-tych. Od 1965 do 1978 roku rozegrał w sumie 318 spotkań w Ruchu Chorzów. Daje mu to drugie miejsce w klasyfikacji największej liczby występów w Ekstraklasie w tym klubie za Antonim Nierobą. Takie wyniki jednak nie dziwią, skoro Bula zagrał w lidze nawet w dniu swojego ślubu, zaledwie kilka godzin po ceremonii! Tworzył w drużynie klubowej świetną pare środkowych pomocników z Maszczykiem, z którym debiutował tego samego dnia w reprezentacji narodowej. Maszczyk odpowiadał za destrukcje i rozbijanie akcji przeciwników na linii środkowej. Bula natomiast grał jako bardziej wysunięty z duetu, obdarzony zadaniami kreatywnymi. To on dyrygował ofensywną grą Ruchu z dobrym skutkiem. W ciągu jego kariery Ruch trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski, dwa razy był wicemistrzem i jeden raz wywalczył brązowy medal. Do tego dochodzi Puchar Polski oraz dwa finały rozgrywek o to trofeum. W europejskich pucharach natomiast doszedł do ćwierćfinału Puchar UEFA oraz Pucharu Europejskich Mistrzów Klubowych w dwóch kolejnych sezonach. Indywidualnie w Pucharze UEFA w sezonie 1973/74 strzelił 4 gole, co ex aequo z Marxem i Kopicerą czyniło go najlepszym strzelcem Ruchu w tamtej edycji rozgrywek. W PEMK jego dublet dał natomiast awans w starciu z Hvidovre IF. W ćwierćfinale z AS Saint-Etienne gol Buli przesądził natomiast o wygranej w pierwszym meczu, w rewanżu jednak Niebiescy przegrali z rywalem z Francji. Po wyjeździe z polski w wieku 32 lat przeszedł do FC Rouen, występującym w Ligue 2. A następnie w Arras FA. Do tej pory mieszka we Francji. Nieco mniej znany w Polsce od Deyny i innych piłkarzy kadry Górskiego, na Śląsku jest nadal bardzo popularną postacią. Reżyser filmu ,,Gwiazdy” o Janie Banasiu nadał nawet koledze głównego bohatera nazwisko ,,Bula”.