"Jełop"

W pustym pokoju uwiędłe kwiaty,
W fotelu siedzi jełop wąsaty,
A zegar tyka,
Bo czas umyka,
Z każdym browarem jełop zanika;
I co tak siedzisz knurze opasły,
Twojej nadziei gwiazdy już zgasły,
Knurze opasły.
A jełop jęczy, stęka i sarka,
Nie wie, że grób mu kopia koparka,
A na tym grobie kamień niech stanie,
A na kamieniu poety wołanie;
Tu leży jełop mój przyjacielu,
Który przepierdział życie w fotelu..