Brytyjska inwazja:

Dawno, dawno temu w Buenos Aires kilku blondasków kopało piłke na pustym placu niedaleko zakładu dla psychicznie chorych. ,,Co to za ludzie? – zapytał pewien chłopiec. To wariaci – odparł jego ojciec. Zwariowani Anglicy”. Dziennikarz Juan Jose de Soiza Reilly przypomina sobie tę anegdotke z czasów swojego dzieciństwa, bo też pierwsze lata futbolu nad rzeką La Plata przywodziły na myśl grę szaleńców. Jednak u szczytu imperialnej potęgi Wielkiej Brytanii piłka nożna była takim samym, na wskroś brytyjskim produktem eksportowym jak tkaniny z Manchesteru, pociągi, pożyczki banku Barigs czy doktryna wolnego handlu. Futbol zawitał nad La Plate dzięki brytyjskim marynarzom, którzy grali weń w pobliżu doków w portach Buenos Aires i Montevideo, podczas gdy żurawie wyładowywały ze statków Jej Królewskiej Mości poncha, buty i mąke a ładowały wełne, skóry i zboże, by daleko za oceanem można było wyprodukować więcej ponch, butów i mąki. Pierwsze lokalne drużyny piłkarskie tworzyli obywatele brytyjscy: dyplomaci, pracownicy kolei i firm gazowniczych. W pierwszym międzynarodowym meczu rozegranym w 1889 r. w Urugwaju spotkały się angielskie jedenastki z Montevideo i Buenos Aires. Mecz toczył się w cieniu gigantycznego portretu królowej Wiktorii. Królowa mórz czuwała też nad innym piłkarskim pojedynku, pierwszym, jaki rozegrano w Brazylii w 1895 r., pomiędzy poddanymi angielskiej korony zatrudnionymi przez Gas Company i São Paolo Railway. Pionierów futbolu na kontynencie amerykańskim można wciąż podziwiać na starych zdjęciach w kolorze sepii. Byli prawdziwymi wojownikami. Ich ciała niemal w całości okrywały zbroje z bawełny i wełny, by nie urazić oczu dam, które oglądały mecze w cieniu jedwabnych parasolek wachlując się koronkowymi chusteczkami. Jedyną nie osłoniętą część ciała zawodników były twarze o srogim wyrazie i szpiczaste wąsiki, które wystawały spod czapeczek lub kapeluszy. Na nogach piłkarze nosili ciężkie buciory firmy Manfield.

Angielska zaraza zaczęła się szybko rozprzestrzeniać po całej Ameryce. Prędzej czy później do futbolu przekonywali się kawalerowie z miejscowej śmietanki towarzyskiej. Z Londynu zaczęto sprowadzać koszulki, buty do gry, grube nakolanniki i spodnie sięgające od piersi do kolan a nawet jeszcze niżej. Piłki nie budziły już zdumienia celników, którzy na początku mieli problemy z zakwalifikowaniem ich do konkretnej kategorii. Na statkach przypływały również podręczniki a wraz nimi słowa, które na wiele lat zadomowiły się na odległym południowoamerykańskim wybrzeżu: field(boisko), score(wynik), goal(gol), goal-keeper(bramkarz), back(obrońca), half(pomocnik), forward(napastnik), out-ball(aut), penalty(karny), off-side(spalony). Faul pociągal za sobą kare ze strony referee(sędziego), choć poszkodowany zawodnik mógł ją anulować pod warunkiem że przeprosiny winowajcy były ,,szczere i zostały sformułowane w poprawnym angielskim”, jak uczył pierwszy piłkarski dekalog, który dotarł nad La Plate. Z kolei w krajach basenu Morza Karaibskiego, znajdujących się pod silnym wpływem Amerykanów z północy, popularność zdobyły inne angielskie słowa: pitcher(w bejsbolu-piłkarz) czy catcher(łapacz). Mieszkańcy tych regionów uczyli się odbijać piłke za pomocą obłego drewnianego kija. Amerykańscy marines nosili je na ramionach razem z karabinem, gdy krwią i żelazem zaprowadzali imperialne porządki w tej części świata. Od tamtego czasu bejsbol stał się dla mieszkańców Karaibów tym, czym piłka nożna dla nas.


@Symson
@Sensible
@Rastafarnianin
@patataj
@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@Monix10
@Mixtape
@kamyk_23
@AssisMoreira