Kazimierz Górski, jako młody chłopak, jeździł po 400 kilometrów z rodzinnego Lwowa do Katowic, żeby móc obejrzeć Wilimowskiego w akcji. Wspinał się nawet na jakieś drzewo, gdy nie mógł dostać się na stadion. Tak wielkie było pragnienie zobaczenia w akcji "rudego z odstającymi uszami", jak go miał w zwyczaju określać.

Co ciekawe, Ernest Wilimowski spotkał się z Kazimierzem Górskim w 1974 roku podczas mistrzostw świata. Tak wspominał tę rozmowę nasz legendarny trener:
- Panie Wilimowski, jeśli pan nic złego nie zrobił, jak pan mówi, dlaczego pan nie wrócił do kraju, może nie od razu, na fali emocji, ale potem, i nie spróbował się wytłumaczyć, oczyścić z zarzutów?
- Bałem się...

Postać "Eziego" zapisała się również w pamięci Gerarda Cieślika. Tak wspominał go w wywiadzie z Pawłem Czado:
- Panie, Wilimowski to najlepszy piłkarz, jakiego widziałem w życiu. Przed wojną specjalnie przychodziłem na treningi, żeby go zobaczyć. Strzał miał nie za mocny, ale ten drybling. On po boisku poruszał się jak hokeista.
- Kiedy piłkarze Ruchu schodzili na przerwę do szatni, skradałem się za nimi, żeby podsłuchać rozmowy. Pamiętam, jak Ernest Wilimowski uspokajał ich kiedyś: „No to co, że przegrywamy. Spokojnie, ja to załatwię”. I po przerwie strzelał bramki, a Ruch zwyciężał.

@Danny Gaucho @escarabajo @Ojciec5tkidzieci