Włodzimierz Szaranowicz o igrzyskach olimpijskich:

"Zawsze byłem admiratorem igrzysk olimpijskich. Uważałem, że jest to wartość, którą trzeba chronić, dlatego że we współczesnym świecie bywało tak, że igrzyska niosły zmiany swoim humanizmem olimpijskim, ale bywało tak, że pod naporem wydarzeń, zwłaszcza wojennych – „milczały”, ale później wracał lepszy czas i lepsze życie.

Igrzyska mają taką moc sprawczą, poprzez to, że jest to jakaś zasada uniwersum – wartości, które po prostu nie przeminą nigdy.

I chciałem znaleźć do tego jakiś klucz opowiadania, dlatego, że te wielkie misteria, jakimi są ceremonie otwarcia i zamknięcia, one są niezwykle ważne dla współczesnego świata, bo opowiadają nam o tym, jaki świat mógłby być, z różnych powodów nie jest, ale sport potrafi w jakimś momencie przynieść chociaż minutę myślenia o tym, że jesteśmy lepsi – i to jest po prostu wartość, której nie warto się pozbywać i starać się chronić tego jak dobro największe.

I to jest już w Waszych rękach, dlatego że igrzyska oczywiście się zmieniły: sport-show, komercjalizacja, gigantyzm, ale nadal osią są, jest ceremoniał olimpijski, jest to wszystko, co składa się na tę uroczystość, która pokazuje, że są stopnie w „drabinie kultury”, które trzeba przejść, żeby osiągnąć tytuł mistrza olimpijskiego; to bardzo ładnie powiedział Gustaw Holoubek, że: złoty medal olimpijski jest największą nagrodą moralną, jaką człowiek może ofiarować drugiemu człowiekowi”.

Piękno słów, którymi Włodzimierz Szaranowicz wyrażał swoją miłość do sportu, to coś niepowtarzalnego.