@FCBparasiempre
Nie ma w historii argentyńskiego futbolu drużyny szanowanej bardziej niż ,,La Maquina” czyli zespół River Plate z lat 40-tych XX wieku. Nazwiska jej ofensywnego kwintetu: Juan Carlos Muñoz, Jose Moreno, Adolfo Pedernera, Angel Labruna i Felix Lustau, ewokują wciąż aurę mistycznej przeszłości, w której doceniano piękno i styl a argentyńscy kibice nie mieli wątpliwości że to w ich kraju gra się najlepszą piłkę świata. Nawet w tamtych czasach wydawało się niemożliwe opisywać ich inaczej niż w kategoriach romantycznego zachwytu. ,, Wychodziłem na mecz z ,,La Maquiną” żeby wygrać ale jako miłośnik futbolu wolałbym czasem zostać na trybunach i podziwiać jak grają"- mówił Ernesto Lazzatti, pomocnik Boca Juniors. Status legend wyprzedzał ich i definiował, okazując się czasem silniejszy niż rzeczywistość. Słynna piątka zagrała w tym zestawieniu w zaledwie 19 meczach. Wydawało się że ,,La Maquina” nie tylko jest najwyższym osiągnięciem w historii argentyńskiej piłki ale także ucieleśnia całą argentyńską kulturę. To tutaj bowiem spotykały się Tango i piłka nożna, destylując w swym połączeniu ideał ,,criollo"(rasa konia domowego). ,, Tango to najlepszy sposób treningu. Trzymasz rytm a potem nagle go zmieniasz robiąc krok naprzód. Uczysz się figur, wykonujesz zwroty. Ruszasz biodrami, uginasz nogi"- tłumaczył Muñoz. Gdy piłkarze ćwiczyli tango, muzycy tworzyli swoje hołdy dla ,,La Maquiny”. Przykładowo Justo Pablo Bonora został autorem Tanga ,, La maquina". Czysty indywidualizm lat 20-tych został już nieco powściągnięty a wśród piłkarzy wzrosła świadomość że gra zespołowa jest niezbędna, więc niewątpliwie posiadanie piłki i podania należały do ważnych elementów stylu dla ,,Maquiny”, jednak wciąż był to(przynajmniej w oczach reszty świata) futbol nieco staroświecki, bazujący na umiejętnościach i technice, gdzie przygotowanie fizyczne czy zorganizowana gra obronna nie odgrywały wielkiej roli. Zawodnicy przy piłce nie byli niepokojeni zbyt ścisłym kryciem. Uważano że mają prawo bawić się zarówno na boisku, i jak i poza nim. Przed każdym meczem, w niedzielę koło południa Moreno pochłaniał ogromne ilości rosołu skóry i co najmniej butelkę czerwonego wina. Kierownictwo klubu kazała mu zerwać z tym złym stylem życia... Przez tydzień Moreno nie zerwał nocy i pił tylko mleko, po czym zagrał najgorszy mecz w karierze. Kiedy powrócił do dawnych zwyczajów Klub Go zawiesił. Koledzy z drużyny zastrajkowali w akcie Solidarności z niepoprawnym hulakom. Historyjka to wydaje się nawiązywać do zdarzenia z października 1939 roku, kiedy Moreno faktycznie został zawieszony po kluczowym meczu z Independiente przegranym przez River Plate 3:2. Nawet jeśli w wydaniu nieco podkoloryzowanym, jest to przecież esencję argentyńskie piłki w tamtych czasów: szelmowskiej, , zachwycającej genialnej i jak się w końcu okazywało, grzęznącej w samozadowoleniu. Pomiędzy 1930 a 1958 rokiem żaden zawodowy piłkarz z Argentyny nie wystąpił w mistrzostwach świata a jeśli już, to nie w barwach ojczystego kraju. Reprezentacja, jaką wysłano na mundial w 1934 roku nie miała nic wspólnego z najsilniejszym narodowym składem. Tworzyli ją sami amatorzy, z których tylko dwóch(lewy pomocnik Arkadio Lopez oraz napastnik i kapitan Alfredo de Vincenzi) było wcześniej powoływanych do kadry. W meczu ze Szwedami wprawdzie dwukrotnie obejmowali prowadzenie ale ostatecznie przegrali 2:3 żegnając się z turniejem po pierwszym meczu i nie wrócili na Mistrzostwa przez kolejne 24 lata. Ich futbol jednak pozostawił to sobie ślad. Zdobywca drugiego gola w meczu ze Szwecją, Alberto Galateo, ze swoją twarzą żałobnika i smutnymi oczami nie przypominał wprawdzie klasycznego ,,pibe”. Jego boiskowa postawa a zwłaszcza mistrzowskiego opanowanie ,,gambety”(dryblingu) były typowe dla bardziej rozważnych reprezentantów szkoły argentyńskiej kreatywności, i jego biografię zaś naznaczył charakterystyczny tragizmu. Jako nastolatek grał w San Lorenzo Santa Fe, będącym de facto satelitą i jednego z dwóch największych klubów w mieście, Colon. Kiedy przyszło mu podpisywać pierwsze zawodowy kontrakt, zarówno on, jak i jego przyjaciel Antonio Rivarola otrzymali oferty od największego rywala Colon, klubu Union. Niezręczność sytuacji pogłębiał fakt że narzeczone Galateo i Rivaroli były córkami seniora Desimone, założyciela San Lorenzo Santa Fe i wiernego kibica kolumn. Jak tylko The Simone usłyszał o decyzji, którą uważał za zdradę, wyrzucił obu młodych piłkarzy z domu. Rivarola postanowił wówczas oddać pieniądze jakie już otrzymał z Unią, związał się z colą i oficjalnie się zaręczył. Dlatego nie zrobił ale stał się lokalną gwiazdą a po Mistrzostwach Świata przeniósł się do Nacionalu Rosario aż w końcu dostał szansę w stolicy, gdzie podpisał kontrakt z Huracanem. Nie był jednak szczęśliwy i zaczął pić. W 1937 roku był już zawodnikiem Chacarita Juniors, Gdzie grał z Ernesto Duchhinim, wspominającym go później jako najlepszego dryblera, jakiego kiedykolwiek widział. Jego alkoholizm się pogłębiał i po zakończeniu kariery sąsiedzi regularnie słyszeli Jak awanturuje się z rodziną. 26 lutego 1961 roku groził żonie i córce nożem. Jego syn Dawid stanowi w obronie wyciągając rewolwer kalibru 38. Padły strzały i Galateo zginął.

Mimo nieobecności na kolejnych mundialach Argentyna wciąż uczestniczyła w mistrzostwach Ameryki Południowej, w których zresztą dominowała. W istocie jednak argentyński futbol rozwijał się w izolacji i w jego ekosystemie brakowało naturalnych wrogów, Co doprowadziło do powstania idiosynkratycznego i kruchego stylu gry, opartego na technice indywidualnej i przywiązaniu do ofensywy, , w stylu który kultywowano z oddaniem nieznanym w historii futbolu innych krajów, , zarówno przedtem jak i potem. To był Złoty wiek, gdy na stadion chodziły tłumy, ,, l grafika" znajdowało się u szczytu potęgi a cały naród żarliwie śledził rozgrywki ligowe niczym sportową Operę mydlaną. Wspominając w 1954 roku wizytę w Buenos Aires w latach 30-tych, Jules Rimet opisywał ,, tramwaje i autobusy wszelkich rozmiarów, wypełnione pasażerami, gdzie dało się postawić dwie nogi. Niektórzy młodzieńcy wchodzili nawet na dachy tramwajów. Wracając z meczu, rzecz prosta, nigdy w drodze na mecz, potrafili czasem odłączyć pantograf od linii trakcyjnej, co wywoływało straszliwy chaos i korki a hałas stawał się ogłuszający". Piłkarski bum miał wiele źródeł. Przyczyny ekonomiczne takie jak krach na Wall Street w 1929 roku i realia Wielkiego kryzysu a zarazem wzrost nacjonalizmu na całym świecie zmniejszyły zapotrzebowanie na piłkarzy z Argentyny poza jej granicami, co w połączeniu z wprowadzeniem zawodowstwa w lidze krajowej a więc płaceniem zawodnikom po prostu za gre w piłkę, spowodowało że największe gwiazdy zostawały w ojczyźnie. Zarazem gdy załamał się eksport a warunki życia uległy pogorszeniu futbol stanowił formę eskapizmu. Wokół waliło się wszystko ale on pozostawał niezmienny. Były też bardziej praktyczne powody. Buenos Aires miało wystarczająco wiele dzielnic o poczuciu odrębnej tożsamości żeby ich mieszkańcy wspierali lokalne zespoły, nawet jeśli na co dzień nie interesowali się piłką nożną. Ponieważ mecze stały się popularnymi wydarzeniami, nisko nad trybunami latały samoloty z balonami reklamowymi a na pobliskich ulicach handlarzy oferowali darmowe paczuszki ze słodyczami lub papierosami. No i był także zaczarowany świat radia, bardziej niż wszystko inne odpowiedzialne za kulturalną dominację Buenos Aires nad resztą rozwijających się w błyskawicznym tempie miast Argentyny. W latach 30-tych jego sieć obejmowała już cały kraj, od gorących krain pod zwrotnikowych na północy bo mroźne południe i andyjskie szczyty na zachodzie, nadając relacje zarówno z klubów Tanga, i jak i ze stadionów piłkarskich i skupiając uwagę całego narodu na stolicy. Transmisje z meczów stały się ważne do tego stopnia że zgromadzeni na stadionie kibice godzili się na opóźnienie rozpoczęcia samego meczu by radiowcy mogli przeprowadzić przedmeczowe wywiady z piłkarzami. Słuchaczy od Tucuman po Tierra del Fuego uwodziły dźwięki tanga zespołów Hectora Vareli i Oswaldo Pugliese i pionierskie komentarze piłkarskie Fioravantiego(pseudonim używany przez Joaquina Carballo Serantesa). Urodzony w Urugwaju Serantes w dzieciństwie przeprowadził się do Santa Fe żeby wkrótce stać się jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów Argentyny. Fraza ,, Atento, Fioravanti!" używana przez redaktorów w studiu by przerwać komentatorowi i poinformować słuchaczy o wydarzeniach na innych boiskach stała się jednym z pierwszych skrzydlatych słów argentyńskiego radia. W efekcie tego wszystkiego mieszkańcy prowincji zaczynali kibicować drużynę z Buenos Aires a Aura metropolii dodatkowo zachęcała ich do przeprowadzki. Fala migracji z Atlantyku z przełomu wieków zaczęła się wprawdzie zmniejszać ale rozpoczęty za jej sprawą proces urbanizacji został zwieńczony właśnie napływem ludności wiejskiej.