Zadecydowało skandaliczne sędziowanie w pierwszym meczu:

28 kwietnia 2010 r. FC Barcelona pokonała na Camp Nou 1:0 Inter Mediolan w półfinale Ligi Mistrzów ale w efekcie odpadła z rozgrywek. Rewanż ustawiła czerwona kartka dla Thiago Motty w 28 minucie. Pomocnik Interu trącił lekko w podbródek Busquetsa, który natychmiast padł jak rażony piorunem i tylko zezował, czy sędzia wywali rywala z boiska. Po usunięciu ,,Busiego” Mourinho porzucił wszelkie zamiary gry ofensywnej i ustawił przed polem karnym swej drużyny ,,autobus”. To on jako pierwszy użył tego określenia, opisując taktykę rywali po meczu Chelsea z Tottenhamem ale na Camp Nou sam zademonstrował światu prototyp pojazdu parkującego potem przed szesnastkami na wielu stadionach świata. ,,Mou” po incydencie z Mottą wcale nie wyglądał na zmartwionego. Podszedł nawet do Guardioli i powiedział(o czym poinformowali specjaliści od czytania z ruchu warg): ,,Jeśli myślisz że teraz będzie wam łatwiej, to się mylisz”. Miał racje, łatwiej gospodarzom na pewno nie było. Co ciekawe, sam Motta w 2018 roku w rozmowie z ,,France Football” powiedział że kartka dla niego nie zmieniła taktyki zespołu: ,,Od początku mieliśmy stać w 11-tu na własnej połowie i czekać na kontry”. Tuż przed końcem, przy stanie 1:0 dla Barçy, piłka jeszcze raz wpadła do bramki Interu ale sędzia dopatrzył się zagrania ręką zawodnika gospodarzy. Jednak po obejrzeniu licznych powtórek wydaje się że gol zdobyty przez Krkicia powinien zostać uznany. W końcu sędzia zagwizdał po raz ostatni. Ekstatyczny bieg Mourinho z dłońmi zaciśniętymi w pięści, z których wystawały wskazujące palce, w kierunku sektora kibiców Interu to jeden z ikonicznych momentów całej historii Ligi Mistrzów. Victor Valdes ruszył do niego chyba po to by przyłożyć Portugalczykowi. Na szczęście jednak ktoś zdążył bramkarza złapać. Po zejściu z murawy bardzo religijny Mourinho udał się na modły dziękczynne do kaplicy na Camp Nou. ,,To była najsłodsza porażka w mojej karierze”- powiedział później.


Żywe legendy futbolu:

28 kwietnia 1970 r. urodził się Diego Pablo Simeone, argentyński pomocnik i trener. Zawodową karierę zaczynał w 1987 w Vélez Sársfield, w 1990 wyjechał do Europy i przez dwa sezony bronił barw włoskiej Pisy. Następnie przeszedł do hiszpańskiej Sevilli. Po kolejnych dwóch latach gry zmienił pracodawcę. W 1994 roku dołączył do ’Los Rojiblancos’, grał przez trzy kolejne lata, został kapitanem i ulubieńcem kibiców, a w sezonie 95/96 wygrał dublet, po czym w 1997 roku przeniósł się na Półwysep Apeniński. Na dwa lata został piłkarzem mediolańskiego Interu, z którym zdobył Puchar UEFA w 1998, by w 1999 przejść do Lazio. Z rzymskim klubem wywalczył Superpuchar Europy w 1999, a w następnym sezonie wszystkie krajowe tytuły: mistrzostwo kraju, Puchar i Superpuchar Włoch. W Madrycie ponownie zawitał w 2003 roku. Grał przez dwa lata, lecz nie odniósł już żadnych sukcesów z czerwono-białymi. W 2005 roku wrócił do Argentyny, by grać w Racing Club. Po 12 miesiącach gry zakończył piłkarską karierę. Simeone w sumie zagrał w 197 meczach w hiszpańskiej Primera Division. Po zawieszeniu butów na kołku nie rozstał się z futbolem. Szybko wziął się za trenerkę, a pierwsze doświadczenia zdobywał prowadząc Racing Club. W latach 2006–2007 kierował Estudiantes de La Plata, zdobył z klubem tytuł mistrza Argentyny (Apertura 2006). Od grudnia 2007 był trenerem River Plate, później San Lorenzo,od stycznia 2011 trenował Calcio Catania, następnie krótko Racing Club. 23 grudnia 2011 został wybrany na trenera Atletico Madryt. Pół roku później, zdobył z klubem puchar Ligi Europejskiej. W finale Madrytczycy pokonali Athletic Bilbao (3:0). Simeone został trzecim człowiekiem w historii, który najpierw wygrał Ligę Europejską jako piłkarz (w barwach Interu Mediolan), a potem jako trener. 31 sierpnia 2012 zdobył Superpuchar Europy po pokonaniu londyńskiej Chelsea (4-1). W kolejnym sezonie wygrał Puchar Króla, po pokonaniu w finale Realu Madryt (2:1) na Estadio Santiago Bernabeu. Sezon 2013/14 najbardziej obfitował w sukcesy. Stołeczny klub zdobył mistrzostwo Hiszpanii i doszedł do finału Ligi Mistrzów, który przegrał po dogrywce. Dwa lata później, ponownie zagrał w finale Ligi Mistrzów i po raz drugi przegrywając z Realem Madryt, tym razem po rzutach karnych. W maju 2018, po raz drugi sięgnął po trofeum Ligi Europy, zwyciężając w finałowym spotkaniu Olympique Marsylia (3-0). W maju 2021 po rozegraniu ostatniego meczu sezonu 2020/2021 zdobył Mistrzostwo Hiszpanii.


@Adran360
@AssisMoreira
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Safrani
@Sysia11