Krótka historia Conmebol i AFA:

Wraz z rozwojem ligi AFA zaczęła wyglądać ku swoim sąsiadom. Mecze z Urugwajem należały już do tradycji a 1914 rok przyniósł pierwsze spotkanie towarzyskie z Brazylią wygrane przez Argentynę 3:0. W 1912 roku działacze AFA spotkali się także z przedstawicielami lig z Rosario(liga Rosarina de Football powstała w 1905 roku) i Urugwaju aby przedyskutować utworzenie federacji piłkarskiej regionu La Plata. Był to początek powolnego procesu, który nabrał tempa w 1915 roku, gdy Hector Rivadavia Gomez, urugwajski nauczyciel, parlamentarzysta i prezes Montevideo Wanderers, rozpoczął kampanię na rzecz utworzenia południowoamerykańskiej konfederacji piłkarskiej, przekonując że pomoże ona przezwyciężyć partyjniactwo, które podzieliło argentyński futbol. Rok później, gdy AFA organizowała turniej na stulecie Deklaracji Niepodległości, Gomez postawił kropkę nad i. Organizacja pod nazwą Confederacion Sudamericana de Futbol (Conmebol) powstała 9 lipca 1916 roku, śmiało ogłaszając harmonogram czterech ,,Campeonatos Sudamericanos", z których pierwsze rozpoczęły się już siedem dni wcześniej. Nie minął tydzień i Conmebol musiał stawić czoło pierwszemu kryzysowi. Argentyna i Urugwaj pokonały Chile ale Argentyna tylko zremisowała z Brazylią, podczas gdy Urugwaj ograł ją 2:1. Oznaczało to że ostatni mecz między Argentyną a Urugwajem był zarazem pojedynkiem rozstrzygającym i że Urugwajowi wystarczył remis aby zdobyć pierwsze mistrzostwo kontynentu. Spotkanie miało zostać rozegrane 16 lipca na stadionie ,,Gimnasia y Esgrima”. Biletów sprzedano więcej niż miejsc i kiedy okazało się że na trybunach panuje nieprawdopodobny ścisk, po 5 minutach mecz przerwano. Na widok piłkarzy opuszczających boisko widownia wpadła w furię. Ktoś ukradł naftę z lamp samochodów zaparkowanych w okolicy stadionu i użył jej do podpalenia trybun. Ogień płonął przez 4 godziny i tylko centralna trybuna nie uległa zniszczeniu. Mecz trzeba było przełożyć na następny dzień, który odbył się na stadionie Racingu w ,,Avellanedzie” i zakończył, wbrew panującemu klimatowi, bezbramkowym remisem. Urugwaj wygrał mistrzostwa. W tamtym czasie argentyński futbol borykał się z kolejną schizmą, tym razem związaną z zastrzeżeniami na temat sposobu zarządzania rozgrywkami i stosowania się do przepisów. Problemy zaczęły się pod koniec 1918 r. wraz z dyskusją o tym, czy jeden z piłkarzy wystawionych przez Columbian w meczu z Ferro Carril Oeste był uprawniony do gry. W tym samym czasie w drugiej lidze odebrano 8 punktów drużynie Velez Sarsfield za wstawienie do składu zawodnika zdyskwalifikowanego. Później AFA przyjęła wyjaśnienie że budzący wątpliwości piłkarz był bratem zawieszonego i wycofała karę. Część drużyn zaprotestowała, apelując do federacji o powołanie specjalnej komisji ale udaremniła to obstrukcja, która sprawiała wrażenie wywołanej specjalnie aby podkreślić bałagan panujący w organizacji.

Rok później chaos jeszcze się zwiększył. Po zawieszeniu 6 z 19 zespołów w lipcu rozgrywki przerwano a żadna z drużyn nie zdołała rozegrać więcej niż 8 meczów. Choć Boca, Estudiantes i Huracan pozostały lojalne wobec dotychczasowej struktury, 13 innych klubów, w tym Racing, River Plate, San Lorenzo i Independiente postanowiło się odłączyć i wraz z Velez powołano do życia ,,Asociacion Amateurs de Football(AAF)”. Niejako na potwierdzenie zastrzeżeń zbuntowanych klubów na temat nieudolności AFA mistrzostwa 6 drużyn próbowały dotrwać do następnego roku ale zostały przerwane 21 stycznia. Nowa Liga AAF tymczasem funkcjonowała prawie bez przeszkód i mimo zamieszania w ostatniej kolejce ukończono ją 6 stycznia, gdy każdy zespół rozegrał 13 spotkań. Racing Club, który przed secesją wygrał 6 meczów i zremisował dwa w lidze AFA, tutaj zwyciężył we wszystkich 13 meczach, co ukoronowało ów nadzwyczajny okres, w którym siedmiokrotnie zdobywał mistrzostwo kraju, z czego aż czterokrotnie bez porażki. W ciągu tych 7 lat przegrał zaledwie pięć razy! W kolejnym sezonie obie instytucje zdołały wyłonić swoich mistrzów. W lidze AAF piłkarze River Plate zakończyli ere rządów Racingu a w mistrzostwach AFA tytuł obronili zawodnicy Boca. W następnych sześciu latach Huracan i Boca wygrywały rozgrywki AFA po trzy razy a tytuł AAF trafiał po dwa razy do San Lorenzo, Independiente i Racingu. Wielkie argentyńskie drużyny zaczęły zaznaczać swoją pozycję. Boje toczono nie tylko o duszę i styl argentyńskiego futbolu ale także o jego strukturę. Rozłam, w wyniku którego AFA i AAF organizowały osobne rozgrywki ligowe, trwał przez 8 sezonów a z upływem czasu coraz więcej klubów przyłączało się do rebeliantów (w ostatnim roku teoretycznie nieoficjalną ligę tworzyło aż 26 zespołów). Do ponownego zjednoczenia doprowadziła dopiero osobista interwencja prezydenta republiki Marcelo Torcuato de Alveara. Głowa państwa zadekretowała również że aby podkreślić nowego ducha jedności, zwycięzcy obu lig z 1926 roku: Boca i Independiente rozegrają pojedynek o mistrzostwo kraju. Ponieważ jednak ten mecz zakończył się bezbramkowym remisem a w jego trakcie doszło do niespodziewanej przerwy wywołanej wtargnięciem kibiców na boisko, zdecydowano że lepiej dać sobie spokój i wznowić rozgrywki w 1927 roku. W pierwszym sezonie ligowym po zjednoczeniu wzięły udział 34 drużyny (oraz 18 w drugiej lidze). Każda z każdą grała po jednym meczu. Dbając o utrzymanie w lidze pewnych faworyzowanych zespołów (nie ostatni zresztą raz, dodajmy), organizatorzy zdecydowali że spaść do niższej klasy może tylko klub, który dwukrotnie zakończył sezon na jednym z czterech ostatnich miejsc. Było to niewygodne i zapewne nielogiczne ale w ten właśnie sposób zaczęła się złota era piłki ofensywnej, w której ubóstwiano wirtuozów...
@Sysia11
@Symson
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Arkon
@Adran360