46 lat temu, 24 lipca 1979 roku w Warszawie, w wieku 42 lat samobójstwo popełnił Edward Stachura, polski poeta i prozaik, autor takich utworów jak "Siekierezada albo Zima leśnych ludzi", "Fabula rasa" czy "Życie to nie teatr". Określany mianem kaskadera polskiej literatury i zaliczany do poetów wyklętych. Jego twórczość była nonkonformistyczna i przepełniona bólem, tak jak buntownicze i pełne cierpienia było jego życie.

Pierwsze wiersze zaczął pisać w wieku 17 lat, chcąc w ten sposób pomóc prześladowanemu uczniowi. W liceum, do którego uczęszczał, koledzy dokuczali jednemu chłopakowi, który tworzył poezję, a Stachura nie chcąc pozostawiać go samego, dołączył do grona młodych poetów.

W domu był bity przez ojca, co doprowadzało do tego, że często uciekał. Wśród reszty rodziny również nie znajdował akceptacji, zwłaszcza, gdy porzucił plany o studiach technicznych i zdecydował się na karierę artysty. I chociaż miał talent plastyczny, to nie został dopuszczony do egzaminów na tym kierunku, gdyż często opuszczał zajęcia.

Ostatecznie podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na kierunku romanistyki. Niestety, początkowo nie znalazł miejsca w akademiku, co spowodowało, że przez pierwsze miesiące musiał spać na dworcu i żebrać. Ostatecznie ukończył romanistykę, ale już na Uniwersytecie Warszawskim.

W 1972 roku rozpadło się małżeństwo Edwarda Stachury, co spotęgowało jego problemy psychiczne. Na przełomie 1978/1979 roku poeta podjął pierwszą próbę samobójczą. Rzucił się pod elektrowóz, jednak przeżył, co doprowadziło do pobytu w szpitalu psychiatrycznym. Z samego szpitala wielokrotnie uciekał. 24 lipca wziął tabletki nasenne i próbował podciąć sobie żyły. Następnie stanął na taborecie i powiesił się na sznurze. Jednak sama próba od razu nie była skuteczna, gdyż taboret na którym stał Stachura, nie przewrócił się. Ostatecznie poeta zmarł w pozycji półwiszącej poprzez zadzierzgnięcie. Pozostawił swój ostatni wiersz "List do pozostałych", który był jego pożegnaniem.

"Już od dawna wiedziałem, że łatwo można oszaleć. Nietrudno. Nie myślałem jednak, że tak straszliwie łatwo. Z czasem zacząłem coraz lepiej się na tym znać. Tak, że teraz mogę postawić zagadkę: jaka jest najłatwiejsza rzecz na świecie? Oszaleć! I druga zagadka: jaka jest najtrudniejsza rzecz na świecie? Nie oszaleć!”.