Pierwsza wielka gwiazda w historii FC Barcelony, którą pozyskał Joan Gamper:

29 listopada ubiegłego roku, FC Barcelona obchodziła 125-lecie istnienia. To długa historia, w której odeszły jedne z największych legend w historii profesjonalnego futbolu. Hans-Max Gamper, założyciel klubu Blaugrana w 1899 roku, odegrał kluczową rolę w pozyskaniu pierwszych gwiazdorskich piłkarzy do klubu. Wiele z nich rezonuje w pamięci kibiców Barcelony, takich jak Ladislao Kubala i Josep Samitier ale przed nimi wszystkimi pojawił się niezrównany specjalista sportowy, który stał się legendą klubu: George Pattullo. Nie tylko ze względu na jego imponującą średnią bramek w barwach Blaugrany, ale także z powodu ciekawej historii, która łączyła go z Barceloną. Pattullo urodzony w Szkocji 4 listopada 1888 roku, był jedynym synem George'a Simpsona Pattullo, handlarza ropą, i Agnes Wallace Pattullo. Rodzinny biznes węglowy sprowadził Szkota do Barcelony w 1910 roku, w którym poznał Gampera i przeżył niezapomniane chwile. Założyciel FC Barcelony poznał Pattullo na towarzyskim meczu piłkarskim pomiędzy brytyjską kolonią Barcelony a Universitari. W tym meczu George zaczynał jako bramkarz, ale ostatecznie strzelił pięć goli! To właśnie jego mistrzostwo w ataku zmotywowało zarząd klubu do podpisania kontraktu z prawdziwym sportowcem. Jedną z głównych cech Pattullo było to, że uważano go za sportowca. Był nie tylko kibicem piłki nożnej, ale uprawiał również inne sporty, takie jak tenis, rugby i hokej. Był osobą o wielkiej pasji do sportu, choć swój profesjonalny debiut w FC Barcelona zaliczył w sezonie 1910/11. Jego talent do gry piłką był tak wielki, że specjalizował się w woleju, a nawet stał się inspiracją dla innych legend Barcelony, takich jak Paulino Alcántara. Ta ofensywna magia pozwoliła mu stać się zabójczą bronią dla Blaugrany, strzelając 13 goli(!) w czterech oficjalnych meczach i 29 w 14 nieoficjalnych. Czas Pattullo w FC Barcelonie był równie znaczący, co krótki. Pod koniec swojego pierwszego sezonu były szkocki napastnik musiał wrócić do ojczyzny z powodów biznesowych. Jednak miłość do barw Blaugrany zmotywowała go do przyjęcia zaproszenia od zarządu FC Barcelony, aby rozegrać ostatnie mecze z pierwszym zespołem. FC Barcelona pokryła koszty całej jego podróży, łącznie z hotelem, ale Pattullo postanowił zwrócić wszystkie zainwestowane przez klub pieniądze. To prawdziwy dowód jego miłości do Dumy Katalonii. Jego ostatni mecz miał miejsce 10 marca 1912 roku w Pucharze Pirenejów przeciwko Espanyolowi, gdzie wywalczył rzut karny i pomógł klubowi dotrzeć do finału turnieju, który ostatecznie wygrali Katalończycy.

Kilka dni po tym meczu szkocki napastnik odszedł z klubu na dobre. W ciągu dwóch sezonów gry w klubie zdobył Mistrzostwo Katalonii i Puchar Pirenejów. Wiele lat później, 17 kwietnia 1928 roku, zagrał honorowe rozpoczęcie meczu na „Camp deLes Corts” w ramach Mistrzostw Hiszpanii pomiędzy FC Barceloną a Oviedo. Po krótkim okresie gry w Barcelonie, Pattullo walczył w I wojnie światowej i został odznaczony Krzyżem Wojskowym. Narażenie na działanie toksycznych gazów spowodowało poważne uszkodzenie płuc, uniemożliwiając mu dalszą grę w piłkę nożną. Jego ostatnim kontaktem ze sportem była praca jako menedżer „Baleares Football Club”, gdzie zmarł w Londynie w 1953 roku.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Stinger_