Duma Katalonii rozpoczyna Klubowe Mistrzostwa Świata:

16 grudnia 2009 r. FC Barcelona zmierzyła się w półfinale z Atlante FC. Barca rzuciła się na Atlante od pierwszego gwizdka ale to ekipa z Meksyku w piątej minucie dość niespodziewanie objęła prowadzenie. Fatalnie w tej sytuacji zachowała się defensywa mistrza Hiszpanii, bowiem nie pilnowany Rojas w sytuacji sam na sam z Valdesem najpierw go przelobował a po chwili wbił piłkę do pustej bramki. Co na to Barca? Bordowo-granatowi natychmiast wzięli się do odrabiania strat, jednak znajdujący się w dogodnych sytuacjach Pedro oraz Ibrahimović nie zdołali doprowadzić do remisu. W 11 minucie mogło być już natomiast 2:0 dla Atlanty, lecz Puyol popisał się wspaniałą interwencją, blokując wychodzącego na czystą pozycję Navarro. Do końca pierwszej części meczu zagrożenie pod bramką rywala stwarzała już tylko Blaugrana. Strzały Iniesty i Ibrahimovicia minęły światło bramki ale 11 minut przed przerwą Busquets wreszcie zdobył gola dla Dumy Katalonii. Dośrodkowanie Xaviego z rzutu rożnego głową przedłużył Yaya Toure a Busi silnym uderzeniem z bliska nie dał szans Vilarowi. Tuż przed regulaminowym odpoczynkiem podwyższyć na 2:1 mógł Dani Alves, jednak w sytuacji sam na sam z bramkarzem chybił. Po zmianie stron obraz gry się nie zmienił a w 54 minucie pazury pokazał Leo Messi, który zaledwie chwilą wcześniej pojawił się na murawie. Argentyńczyk otrzymał fantastyczny prostopadłe podanie od Ibry, wbiegł z futbolówką w pole karne i mijając Vilara wyprowadził Barçe na prowadzenie. 12 minut później piłkarze z Meksyku nie mieli już żadnych złudzeń. Andres Iniesta zakręcił w polu karnym obrońcami i wystawił piłkę Pedro, który nie miał problemów z trafieniem do siatki. Było 3:1! „Szok i magia. Busquets, Messi oraz Pedro sprawili że Barça ma teraz szansę dokonać tego co nie udało się jej w 2006 roku"- skomentowało zwycięstwo FCB nad Atlante „Mundo Deportivo". Natomiast Carlos Puyol przeciwko ekipie z Meksyku rozegrał świetną partię notując 6 odbiorów. Był po prostu niezawodny. Starał się być w wielu miejscach naraz, to postawa godna najwyższego podziwu.