15 grudnia 1922 roku urodził się polski żyd Henryk Mandelbaum, jeden z bardzo nielicznych więźniów, którzy przeżyli obóz będąc w Sonderkommando.
Dla mniej obeznanych, było to grupa robocza, składająca się niemal wyłącznie z żydów, która była w obozie odpowiedzialna za przygotowanie przywiezionych do gazowania, a potem spalanie zwłok pomordowanych. Członkowie tych grup byli co jakiś czas eliminowani i zastępowani przez nowych. Sam Mandelbaum miał dużo szczęścia, bo trafił do obozu 7 miesięcy przed ewakuacją i uratował się dzięki sprytowi, bo wmieszał się w tłum w marszu śmierci z którego uciekł.

Po wyzwoleniu wielu uważało, sonderowców za kolaborantów, dlatego też zdarzały się przypadki zemsty żydów (ale także sowietów) na byłych członkach sonderkommando, dlatego też ci co przeżyli wiele lat nie opowiadali o swojej roli w obozie.

Sam Pan Henryk jest opisywany przez osoby, które go znały jako bardzo ciepły i życzliwy człowiek, mimo tego (jak określano byłych członków tej grupy), że jego oczy widziały coś, czego żadne ludzkie oczy nie powinny widzieć.