Bukmacherzy i… pierwszy ustawiony mecz w historii?

W lidze piłkarskiej, która jest profesjonalna od 1885 r., tak jak miało to miejsce w Anglii i w kraju, w którym już wcześniej popularne były zakłady bukmacherskie, nie dziwi fakt, że pierwszy znany przypadek korupcji i ustawiania meczów związanych z domami bukmacherskimi miał miejsce właśnie tam, w kolebce futbolu. W 1915 roku piłka nożna przeżywała rozkwit. Świat zakładów bukmacherskich opanował ją tak samo, jak wcześniej wyścigi konne i boks. Drobne, nielegalne zakłady były powszechne w pubach, ale to u legalnych bukmacherów obstawiano naprawdę duże sumy pieniędzy. Nie było brytyjskiego miasta ani miasteczka, w którym nie byłoby kilku takich miejsc, gdzie można było zaryzykować kilka szylingów, obstawiając różne sporty i gry. W 1915 roku, mimo że I wojna światowa wybuchła już rok wcześniej, Związek Piłki Nożnej( FA) podjął decyzję o kontynuowaniu rozgrywek. „Nie zawiesimy ligi z powodu wojny ” – oświadczył prezes federacji, uzyskując jednocześnie od swojego rządu zgodę na powołanie zawodowych piłkarzy do wojska dopiero po zakończeniu sezonu ligowego 1914-15. Ta kontrowersyjna decyzja spotkała się z ostrą krytyką części ówczesnego społeczeństwa brytyjskiego. W każdym razie, ostatnia kolejka sezonu ligowego rozegrana została 3 kwietnia. Liverpool, znajdujący się w środku tabeli i niemający o co grać, udał się do pobliskiego Manchesteru aby zmierzyć się z United, który walczył o utrzymanie w barażu z Chelsea o miejsce w pierwszej lidze, w meczu barażowym z Tottenhamem Hotspur, rozgrywanym wówczas w First Division, drugim poziomie angielskiej piłki nożnej. Bukmacherzy uważali Liverpool za zdecydowanego faworyta, drużynę, która również miała przyjechać i ukarać swoich sąsiadów i już zaciekłych rywali z Manchesteru. Tak się jednak nie stało. Manchester United wygrał 2:0 a brytyjski bukmacher wypłacił mu wygraną 7 do 1. Według współczesnych relacji mecz był skandaliczny. Niektórzy piłkarze Liverpoolu zachowywali się leniwie, jakby mecz ich nie dotyczył a ich przeciwnicy nie byli Manchesterem United. Co więcej, podczas meczu doszło do dziwnego incydentu. Sędzia podyktował rzut karny dla gości, który w groteskowy sposób wykonał Jackie Sheldon, uniemożliwiając wykonanie rzutu karnego swojemu partnerowi od wykonywania rzutów karnych, O'Connellowi, wyznaczonemu przez menedżera. Śledztwo przeprowadzone przez Związek Piłki Nożnej i gazetę „The Guardian” pozwoliło ustalić źródło dziwnego zachowania zawodników obu drużyn. Siedmiu z nich obstawiało znaczące kwoty w punkcie bukmacherskim w miejscowości położonej między Liverpoolem a Manchesterem. Właściciel punktu zidentyfikował zawodników a co gorsza dla Westa, zakłady obstawiano w jego rodzinnym mieście Hucknall, gdzie z pewnością nie pozostały niezauważone.

Zamieszani w sprawę byli Sandy Turnbull, Arthur Whalley i napastnik Enoch West z Manchesteru United oraz Tom Fairfoul, Tom Miller, Bob Purcell i Jackie Sheldon, podejrzany o wykonanie rzutu karnego, z Liverpoolu. Gazeta „Guardian” przez wiele tygodni poświęcała wiele uwagi największemu jak dotąd skandalowi sportowemu. Przyznanie się bukmachera i podejrzane zachowanie zawodników takich jak West, najskuteczniejszy strzelec angielskiej ligi kilka lat wcześniej w Nottingham Forest, który nie wykorzystał klarownych okazji do zdobycia gola lub zmarnował klarowne okazje, obciążyły pozostałych. Football Association dożywotnio wykluczyła siedmiu piłkarzy. Mimo to wynik pozostał w mocy a Chelsea została zdegradowana do Pierwszej Dywizji(degradacja nigdy nie nastąpiła, ponieważ liczba drużyn w angielskiej lidze wzrosła z 20 do 22 pod koniec wojny). Kiedy wojna się skończyła a rozgrywki ligowe zostały wznowione, pięciu z zamieszanych w to osób otrzymało amnestię po przyznaniu się do oszustwa i publicznych przeprosinach a inny, Turnbull, który zaciągnął się do wojska, zmarł we Francji podczas wojny. To samo nie stało się z Enochem Westem, który nadal zaprzeczał swojemu udziałowi w spisku i utrzymywał swoją niewinność. Twierdził, że piłki rzucane na trybuny nie miały innego celu niż strata czasu, wybicie piłki i zachowanie zwycięstwa, które utrzymałoby ich w najwyższej klasie rozgrywkowej. Przyznał się, że był z zawodnikami na kilku piwach, ale twierdził, że nie wiedział o żadnym ustawianiu meczów. Odmówił przeprosin, a jego zakaz obowiązywał do 1945 roku, kiedy to sąd w Manchesterze orzekł na jego korzyść, uznając go za niewinnego w sprawie ustawiania meczów i podkreślając, że nie ma niezbitych dowodów na jego skazanie za przestępstwa sportowe. Sam fakt przebywania z niektórymi zawodnikami nie dowodził jego udziału w procederze a Związek Piłki Nożnej został zobowiązany do przywrócenia go do gry i publicznego oczyszczenia jego imienia. W listopadzie 1945 roku otrzymał list znoszący jego 30-letni zakaz (najdłuższy w historii brytyjskiej piłki nożnej) i informujący go, że może zarejestrować się w dowolnym angielskim zespole bez żadnych ograniczeń. Oczywiście, do tego nie doszło; Westowi brakowało nieco ponad trzy miesiące do sześćdziesiątych urodzin.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani