Mistrzostwa mistrzostwami, ale muzyczna batalia trwa dalej. #89
poprzedni https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16961151#comment-16961151
glosowanie: https://strawpoll.com/eNg6vaP4RgA
-----------------------------------------------------------------------------
MIROSLAV VITOUŠ – „Infinite Search” (1969, Album: Infinite Search) | Gatunek: Avant-Garde Jazz / Jazz Fusion

Miroslav Vitouš to czeski wirtuoz, który na zawsze zmienił rolę kontrabasu w jazzie. Jego muzyczny stempel to traktowanie tego instrumentu jako potężnego narzędzia melodycznego, zdolnego do gry z prędkością saksofonu. Wychowany na klasycznej szkole i obdarzony żelazną dyscypliną (w młodości trenował pływanie na poziomie olimpijskim, co przełożyło się na mordercze, 10-godzinne sesje ćwiczeń), Vitouš nigdy nie szedł na kompromisy. Jako współzałożyciel Weather Report odszedł z grupy w 1974 roku, odrzucając wielkie pieniądze i sławę, by nie stać się „ludzkim metronomem” w komercyjnych, funkujących wizjach Joe Zawinula.

Utwór buduje nastrój niepokojącej, otwartej przestrzeni, w której zacierają się granice między sekcją rytmiczną a solistami. Słychać tu gęstą, polirytmiczną siatkę dźwięków, nad którą góruje smyczkowa, śpiewna partia kontrabasu. Całość opiera się na ciągłym dialogu i swobodnej improwizacji – instrumenty nieustannie się przenikają, tworząc organiczny, lekko mroczny krajobraz dźwiękowy, całkowicie pozbawiony sztywnych ram i tradycyjnego metrum.

Ciekawostki
Debiutancki album Vitouša zgromadził absolutną elitę ówczesnego jazzu – w nagraniach wzięli udział m.in. Herbie Hancock, John McLaughlin i Jack DeJohnette. Zgodnie z wyznawaną przez Czecha filozofią „nikt nie gra głównej roli, wszyscy grają”, kontrabas nie pełni tu funkcji wyłącznie wspierającej, lecz prowadzi równoprawną narrację z resztą zespołu. Warto dodać, że po latach artysta, rozczarowany brakiem „duszy” w cyfrowych brzmieniach, poświęcił się tworzeniu własnych, niezwykle zaawansowanych orkiestrowych bibliotek sampli, rewolucjonizując pracę współczesnych kompozytorów muzyki filmowej w środowisku cyfrowym.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
LEO KOTTKE – „Air Proofing Two” (1986, Album: A Shout Toward Noon) | Gatunek: Acoustic / Fingerstyle

Leo Kottke to legenda amerykańskiej gitary akustycznej i mistrz techniki fingerstyle. Jego muzyczny stempel to gęste, polifoniczne struktury grane z niezwykłą precyzją. Kariera artysty była naznaczona poważnymi problemami zdrowotnymi – postępująca utrata słuchu (wynikająca z wypadków z petardami w dzieciństwie i służby w marynarce) oraz ciężkie zapalenie ścięgien zmusiły go do radykalnej zmiany techniki gry. Zrezygnował z agresywnego szarpania strun pazurkami na rzecz bardziej klasycznego, miękkiego uderzania opuszkami palców, co uratowało jego muzyczną drogę.

Kompozycja opiera się na jasnym, kaskadowym brzmieniu gitary akustycznej, wspartej głębokimi, rezonującymi partiami wiolonczeli. Słychać tu niezwykłą płynność i przestrzeń. Utwór buduje nastrój rześkiego spokoju, w którym skomplikowane, matematyczne wręcz wzory palcowania zlewają się w jedną, organiczną falę dźwięku. Motorykę napędza wyłącznie pulsujący rytm samej gitary i smyczków, bez użycia tradycyjnej perkusji.

Ciekawostki
„Air Proofing Two” to nowa, bardziej wyrafinowana aranżacja starszego utworu Kottkego (pierwotnie zatytułowanego „Airproofing”). Na albumie „A Shout Toward Noon” artysta współpracował z wybitnym wiolonczelistą i basistą Buellem Neidlingerem, co nadało kompozycji niemal kameralny, neoklasyczny charakter. Co więcej, na tej płycie Kottke wykorzystał subtelne tła syntezatorów, co było nietypowym, odważnym krokiem dla muzyka kojarzonego wcześniej ze stricte purystycznym, folkowym brzmieniem.
---
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i inni muzykoholicy
, Draqulius, kamyk_23, ,Comentateiro