Nuri Sahin:

11 kwietnia, gdy mieliśmy grać mecz w Lidze Mistrzów z Monaco usiadłem w autokarze obok Marcela Schmelzera. Pamiętam, że poprosił mnie wtedy o butelkę wody po mojej prawej stronie. Chwyciłem butelkę, a wtedy Boom!! Wszystko, co się później działo było w zwolnionym tempie. W dwie sekundy pomyślałem o całym moim życiu. Myślałem o śmierci. Wówczas pomyślałem o mojej rodzinie. Czułem ich przy mnie. Odwróciłem się i zobaczyłem mojego kolegę, Marca Bartrę. Jego ręka krwawiła, spojrzałem w górę i zobaczyłem jego wzrok. Nigdy w życiu nie zapomnę tego spojrzenia. Było ciemne i przerażone. Kilka minut później ktoś przyniósł mi telefon. To była żona Marca Bartry. Poza nim, tylko ja w zespole potrafiłem mówić po hiszpańsku, więc musiałem jej po prostu opowiedzieć prawdę o tym, co się stało. Powiedziałem jej, że Marc jest w drodze do szpitala i nie byliśmy pewni, w jakim jest dokładnie stanie. Usłyszałem jej płacz. Przez całe swoje życie nie zapomnę tego dźwięku. Nigdy. Nie życzę mojemu najgorszemu wrogowi tego, co przeżywaliśmy w tamtym momencie.

@The players tribune