Niedlugo 24 grudnia, 19 rocznica smierci Tomka Beksinskiego. Mozna oddac mu hold ogldajac Monthy Pythona czy Bonda lub sluchajac muzyki np. Dead Can Dance.

Tutaj jego slowa o DCD : Taniec umarłych w raju

Niektórzy mówią, że jej głos przypomina anielski śpiew. Że utwory przez nią śpiewane brzmią jak nie z tego świata. Że słuchacz mimo woli zostaje przeniesiony w jakiś inny wymiar i nie wysilając wyobraźni widzi rzeczy, których inni nie zobaczą nawet po sporej dawce narkotyków.

Tak pisal o ich albumie Spleen and Ideal:

"Spleen And Ideal" - drugie stadium wtajemniczenia - to śmiałe eksperymenty z muzyką sakralną (De Profundis), choć w tle pobrzmiewają jeszcze rockowe echa (Enigma Of The Absolute, Indoctrination). Są to już tylko echa, zniekształcone, przetworzone, stłumione. Płyta "Spleen And Ideal", szokująca i zastanawiająca w swoim czasie (jesień 1985 roku), była dla Dead Can Dance trudnym wyzwaniem rzuconym samym sobie. Musieli uważnie przemyśleć następny krok. Podobne poszukiwania Cocteau Twins (niezwykła płyta "Treasure") i This Mortal Coil (olśniewający album "It'll End In Tears") zaprowadziły ich w ślepy zaułek. Jak się jednak okazało, dla Lisy i Brendana nie istniały ślepe zaułki. Królestwo Umierającego Słońca, o którym sam nie zawaham się napisać, że jest czymś nieziemskim, to triumf ducha nad konwencją . Gdyby słuchać tej płyty tak, jak sugeruje to Brendan Perry, rzeczywiście można trafić do krainy lezącej daleko za granicami ludzkiej wyobraźni. Można też zranić duszę, wyrządzić sobie nieodwracalną krzywdę - zatracić się w tej muzyce. Powtarzam, jest tylko jedna taka płyta na świecie: "Within The Realm Of A Dying Sun". Powrót z Królestwa Umierającego Słońca jest równie bolesny, jak przebudzenie z narkotycznego snu. A uzależnienie może być straszne: jest tylko jedna taka płyta. Tylko jedna... i aż jedna.