Szczerze mówiąc to obawiałam się tego meczu. Getafe już od kilku sezonów jest przeciwnikiem, z którym, przynajmniej na ich stadionie gra się nam wyjątkowo niekomfortowo (ostatni wysoki wynik z nimi to 5:2 z sezonu 2013/14, a później już jedynie kolejno 0:0, 2:0, 2:1, no i dzisiejsze 2:1, także szału nie ma).

Do tego doszła przerwa świąteczna, która chcąc nie chcąc musiała trochę rozstroić chłopaków (warto przypomnieć, że po raz pierwszy od kilku lat wygrywamy pierwszy mecz w nowym roku i to na wyjeździe z ekipą, która ma jedną z najszczelniejszych defensyw w Europie). Ogólnie mecze z nimi, podobnie jak z Espanyolem kojarzą mi się jedynie z masą fauli, kartek i niskich wyników.
Widać było po końcowym gwizdku, że trochę ten mecz ich kosztował, więc tym bardziej trzeba docenić zwycięstwo.

Żeby nie było - nasza gra momentami to była męczarnia, mieliśmy też sporo szczęścia, że ten piłkarz z Getafe nie strzelił gola (chyba tylko on sam wie jakim cudem), ale i tak najgorszy to był sędzia (czyżby wyłoniono właśnie zwycięzcę najbliższej nagrody dla najlepszego sędziego w tym sezonie w La Lidze?).
Ja rozumiem, że sędziowanie w Hiszpanii nie stoi na najwyższym poziomie, ale jak się już wpuszcza sędziów przed VAR i na boisko to wypadałoby sprawdzić czy nie są ślepi.

Cóż, najważniejsze, że wykorzystaliśmy potknięcie Atletico, bo jak mawia klasyk i co pewnie zostało już wcześniej napisane na La Rambli - takimi meczami wygrywa się mistrzostwo.